Όσοι "ζήσαμε" γραμμένο με εισαγωγικά
χιλιάδες κάνες κεντράρουνε πάνω μας
απ' την ταράτσα του ΟΤΕ
κρύο κρύο και μελό με το μακό μας φανελάκι
κάνουμε τάχα πως έχουμε παλτό
κι ένα -είδες- όλοι μας τόχουμε
βυσινιό νεύρο κάτω από το μάτι μας βαράει ακόμα.
Πόσο ακριβή ειν' αδελφέ μου η ζωή
πόσο φτηνήνανε τα είδη κουράγιο ρε
Μερικές φορές -μα δεν το βάζω κάτω-
έρχονται τούμπα τα αντικαταθλιπτικά
και γέρνει η παλάντζα
δεν έχει άλλο μπρος
σκύβω τότε και παίρνω στα δόντια μου
το ματωμένο μου μυαλό και πάω πίσω πίσω
γυρίζω πίσω να σωθώ
κι ύστερα δε βρίσκω το δρόμο
γιατί και κει είναι σκατά -σα να μην τόξερα-
παντού σπασμένες σιδεριές και θραυσματα οβίδας
τρομάζω τα χάνω με το παραμικρό και δεν έχω που να πάω
μονάχα η πόρτα της ΥΠΕΡΑΓΟΡΑΣ είναι ανοιχτή
και χώνομαι μέσα
κοιτάω σαν αρπαχτικό που πάνε τα λεφτά
και την αξία χρήσης
Ντελίριουμ Τρέμενς το λεν αυτοί ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΛΕΨΩ
βάζω τότε όλα τα στερεοφωνικά να παίζουν μαζεμένα
κάθε μάρκα κι άλλο σκοπό
και τα μεγάφωνα στο φουλ να σπάσουν τ' αφτιά τους
κι ύστερα μ' ένα Σίγγερ ψαλιδάκι καλό
κόβω γύρω γύρω το στόμα τους το μεγαλώνω
κολλά πάνω κει την ψυχή μου φιλί του θανάτου
και μέσα τους αδειάζω τα ψυχοφάρμακα
τα φαρμακεία τους και τους φαρμακοποιούς τους μαζί
Θάνατος στο Βυζάντιο σιχτίρ οι δυναστείες
το διάφραγμα της φίλης μου τις ειρηνικές επαμβάσεις
οι πουλημένες τραβηχτικές Kodak και Γ. Σταύρου
να πάνε να πεθάνουν
Θάνατος στους Αθάνατους
μαύρες σημαίες και κόκκινο το φως ανοίγει
-Θ' ΑΝΟΙΞΕΙ- ο δρόμος το στόμα
τα μάτια η καρδιά και το μυαλό.
Έτσι να κάνουμε θα πέσει η πόρτα.
Κι η μηχανή με το αρχαίο φιλμ. Μη. Μη συνέχεια οι άνθρωποι
μαύρα αρνητικά και μεις ΚΑΜΕΝΟΙ ΗΛΙΟΙ
Κατερίνα Γώγου,
από το "Ιδιώνυμο"
