To ζουμί της υπόθεσης Νο1

Γεννήθηκα 22 Σεπτεμβρίου του 1984 στην Αθήνα. Το ίδιο το γεγονός ότι "γεννήθηκα" αξίζει πιστεύω να αναπτυχθεί σε ένα ολόκληρο κεφάλαιο, όχι επειδή είμαι ψώνιο, που είμαι, αλλά για να κάνουμε σαφείς κάποιες αλήθειες, που ενώ κατά βάθος τις γνωρίζουμε, δεν τις συνειδητοποιούμε κιόλας. Το γεγονός ότι είμαστε ζωντανοί σήμερα, και γράφω αυτό το κείμενο ενώ εσείς το διαβάζετε, είναι καθαρά θέμα συγκιριών. Η ίδια η ύπαρξη μου δεν θα υπήρχε αν οι γονείς μου την βραδιά της σύλληψής μου είχαν προτιμίσει να πάνε ένα σινεμά... Ακόμη και μια πολύ μικρή χρονική διαφορά στη στιγμή της σύλληψης θα έδινε ζωή σε κάποιον άλλο, όχι σε μένα. Μη σας περάσει από το μυαλό ότι το πάω "ζωδιακά", η αστρολογία δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ακόμη θρησκεία, ή μάλλον η βάση όλων των θρησκειών (όπως μας δείχνει περίτεχνα το Zeitgeist). Δεν είμαστε τίποτα περισσότερο λοιπόν, από την εξέλιξη ενός μονοκύτταρου οργανισμού από το γεννετικό υλικό του πατέρα μας και της μητέρας μας, σε μια πολύ συγκεκριμένη τομή του χρονου. Είμαστε τυχεροί που ζούμε δηλαδή; Φαντάζομαι πως ναι, θεωρώντας βέβαια ότι η ζωή είναι κάτι καλό...
Τώρα το ΤΙ ακριβώς είμαστε είναι μεγάλη ιστορία...
Είμαστε "άνθρωποι", θα πεί ένας βιολόγος, "άτομα" θα πει ένας κοινωνιολόγος, "υπάρξεις" θα έλεγε κάποιος που καταλάβαινε που το πάω...
Δηλαδή σε τί διαφέρουμε από κάτι που δεν γεννήθηκε και δεν πεθαίνει; από μια πέτρα ας πουμε...Η πέτρα κατα μια εννοια γεννιέται και πεθαίνει όταν το ορίζουμε εμείς. Αν σπάσει σε πολλά μικρά κομμάτια έχει "πεθάνει", έχει γίνει κάτι άλλο, άμμος. Αν ορίζαμε την άμμο σαν μικρά κομμάτια της πέτρας πάλι συνεχίζει να υπάρχει. Ένα είναι σίγουρο: Η πέτρα δεν ορίζει την ύπαρξή της. Αυτό το κάνουμε εμείς.
Με τον άνθρωπο (ίσως και με τα ζώα, αν και προσωπικά αμφιβάλλω) δεν συμβαίνει το ίδιο πράγμα. Όταν γεννιέται αποκτά συνείδηση της ύπαρξής του και όταν πεθαίνει τη χάνει - μπορεί να τη χάσει και ενόσω βιολογικά "ζει" ακόμη αλλά είναι αυτό που λέμε "κλινικά νεκρός". Ψυχή; Δε νομίζω, είναι πολύ παρεξηγημένη έννοια έτσι κι αλλιώς. Συνείδηση.
Η συνείδηση δεν έχει να κάνει με υπέρτατα όντα, αμαρτίες και μεταθανάτια ζωή.
H συνείδηση είναι ένας μηχανισμός μέσα στο κεφάλι μας σαν όλους τους τους άλλους μηχανισμούς που ελέγχουν την όραση, την ακοή, την ομιλία, τη λίμπιντο. Και είναι από τους μηχανισμούς που μπαίνουν αυτομάτως σε λειτουργία. Δεν σε μαθαίνει κανείς ότι υπάρχεις, απλά υπάρχεις, όπως απλά αναπνέεις.
Η λέξη συνέιδηση χρησιμοποιείται και αλλού. Λέμε ότι κάποιος που πατάει έναν πεζό με το αυτοκίνητό του είναι "ασυνείδητος". Τι εννοούμε; Προφανώς, αν το πάρουμε ετοιμολογικά, ότι δεν συνηδειτοποιεί κάτι. Δεν συνηδειτοποιεί τις συνέπειες των πράξεων του θα πει κάποιος. Μα φυσικά και τις συνηδητοποιεί. Αν δεν είχε επίγνωση του τί κάνει δεν θα έιχε και την ηθική ευθύνη της πράξης του. Κάποια άλλη συνήδειση του λείπει...

Συνεχίζεται...

Ανακωχή - Τζίμης Πανούσης

Πλέκω στιχάκια με κάποιο χιούμορ
μ' αρχή και τέλος σαν τον Αίσωπο
Νιώθω σαν κάτι γκομενούλες του σαράντα
που πλέκαν κάλτσες για το μέτωπο

Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς, μωρό μου,
για δες πως με κοιτάει η σπιτονοικοκυρά
Κοίτα ποιοι παίρνουν τα τραγούδια μου, μωρό μου,
και τα πουλάνε σαν απορρυπαντικά

Γιατί θαρρείς ότι δεν κόβω τα μαλλιά μου
γιατί φοράω σκουλαρίκια χαϊμαλιά
Είμαστε αιχμάλωτοι στο σπίτι μας, μωρό μου,
και πρέπει να 'χουμε σαφή διακριτικά

Μα όσο υπάρχουν απλωμένα στα μπαλκόνια
των πολυκατοικιών, άσπρα σεντόνια
δε φοβάμαι
'Αραγε μέχρι πότε αλήθεια θα κρατήσει
αυτή η ανακωχή μεταξύ των ενοίκων

Πλέκω στιχάκια κι έχω ενα φόβο
να μη χτυπήσει το τηλέφωνο
και ειν' ο τύπος απ' το κράτος που ελέγχει
αν υπακούει το φερέφωνο

Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς, μωρό μου,
να μην αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό
Κοίτα πώς κρέμονται οι αυτόχειρες φαντάροι
με τις θηλιές απ' της σημαίας τον ιστό

Οι παλιοί μας φίλοι για πάντα φύγαν
κουνώντας μαντηλάκι καλαματιανό
Παίζουμε μόνοι μας στο θέατρο, μωρό μου,
κι οι θεατές θα βλέπουν κάποιο τελικό

ΚΟΛΑΣΗ

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μια πραγματική απάντηση που δόθηκε σε ενδιάμεσες εξετάσεις/ προόδους στη χημεία στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον.
Η απάντηση ήταν τόσο βαθιά σε νόημα που ο καθηγητής θέλησε να τη μοιραστεί με τους συναδέλφους του μέσω ιντερνετ και για αυτό έφτασε και σε εμάς και πιθανόν και σε πολλούς απο εσάς.
Η ερώτηση είχε ως εξής και βαθμολογούταν με έξτρα βαθμούς:

* Η Κόλαση είναι εξώθερμη ή εσώθερμη? (στη χημεία ή εξώθερμη δίνει θερμότητα ενώ η άλλη απορροφά).

Οι περισσότεροι φοιτητές έδωσαν απαντήσεις παρέχοντας αποδείξεις βασισμένες στο Νόμο του Boyle (ένα αέριο ψύχεται όταν μεγαλώνει ο όγκος και θερμαίνεται όταν συμπιέζεται) ή κάτι παρόμοιο.


Ωστόσο, ένας έγραψε τα εξής:

* Πρώτον πρέπει να γνωρίζουμε αν ο όγκος της κόλασης αυξάνεται προς το χρόνο.
* Επομένως χρειάζεται να ξέρουμε το ρυθμό με τον οποίο οι ψυχές εισρέουν στην κόλαση και το ρυθμό με τον οποίο διαφεύγουν.
* Νομίζω ότι μπορούμε ασφαλώς να υποθέσουμε ότι όταν μια ψυχή παέι στην κόλαση, δεν πρόκειται να φύγει.
* Επομένως, δεν διαφεύγουν ψυχές. Τώρα για το πόσες ψυχές μπαίνουν, ας δούμε πόσες διαφορετικές θρησκείες υπάρχουν σήμερα στον κόσμο.

* Οι περισσότερες απο αυτές δηλώνουν ότι αν δεν είσαι οπαδός τους τότε θα πας στη κόλαση.
* Εφόσον υπάρχουν περισσότερες απο μία τέτοια θρησκεία και εφόσον οι άνθρωποι δεν ανήκουν σε περισσότερη απο μία θρησκεία τότε μπορούμε να εξαγάγουμε ότι όλες οι ψυχές πάνε στην κόλαση.
* Και όπως έχουν οι ρυθμοί γεννήσεων και θανάτων, θα πρέπει να αναμένουμε ότι ο αριθμός των ψυχών στην κόλαση θα αυξηθεί εκθετικά.
* Τώρα, ο λόγος για τον οποίο εξετάζουμε το ρυθμό αλλαγής του όγκου της κολάσεως είναι γιατί ο Νόμος του Μπόυλ δηλώνει ότι για να παραμείνει σταθερή η θερμοκρασία και η πίεση στην κόλαση, ο όγκος της πρέπει να αυξάνεται ανάλόγως με τις ψυχές που προστίθενται.
* Αυτό μας δίνει 2 περιπτώσεις:
* 1. Εαν η Κόλαση διαστέλλεται με πιο αργό ρυθμό απο αυτόν με το οποίο εισέρχονται ψυχές, τότε η θερμοκρασία και η πίεση θα αυξάνονται μέχρι να σκάσει η Κόλαση και να ξεχυθούν οι ψυχές.
* 2. Εαν η Κόλαση διαστέλλεται με ρυθμό πιο γρήγορο από τη αύξηση των ψυχών, τότε η θερμοκρασία και ή πίεση θα πέφτουν μέχρι να παγώσουν τα καζάνια της.
* Ποια απο τις 2 περιπτώσεις ισχύει??
* Αν αποδεχθούμε το αξίωμα το οποίο μου είπε η Τερέζα όταν ήμουν πρωτοετής ότι "Θα πρέπει να παγώσει η Κόλαση πριν κοιμηθούμε μαζί" και συνθεωρήσουμε και το γεγονός ότι χθες το βράδυ κοιμήθηκα μαζί της, τότε ισχύει η δεύτερη υπόθεση και επομένως είμαι σίγουρος ότι η Κόλαση είναι εξώθερμη και ότι ήδη έχει παγώσει.
* Απόροια αυτής της θεωρίας είναι ότι η κόλαση αφού έχει παγώσει άρα δεν δέχεται άλλες ψυχές και επομένως έχει εκλείψει.... αφήνοντας μόνο τον Παράδεισο.
* Αυτό με τη σειρά του αποδεικνύει την ύπαρξη ενός Θεϊκού Οντος, το οποίο εξηγεί γιατί χθες το βράδυ η Τερέζα φώναζε συνεχώς: ¨Θεέ μου, Θεέ μου"

Αυτός ο μαθητής πήρε το μοναδικό "Α"!!!

Απίθανη Σποροανασκόπηση

Γνωρίζω πολύ καλά ότι ο τίτλος είναι εντελώς ακαταλαβίστικος, ακόμα και για αυτούς που γνωρίζουν γιατι μιλάω, αλλα ο λόγος που γράφω με αυτόν τον τρόπο είναι ότι το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε έπαιζα το πρώτο παιχνίδι μεταφρασμένο πλήρως στην Ελληνική γλώσσα. Το Spore. Ένα παιχνίδι απο τους δημιουργούς του Sims που προσομειώνει την ίδια τη ζωή.

Ο παίκτης καλείται να κατασκευάσει ένα είδος - με τη βιολογική έννοια - από την φάση του μονοκύταρου οργανισμού μέχρι τη γαλαξιακή αυτοκρατορία. Και για να χρησιμοποιήσω και την έκραση της πολυαγαπημένης μου Ειρήνης, αυτό το κάνει με "ευφάνταστο τρόπο"...

Ξεκινάς λοιπόν σαν μονοκύταρος οργανισμός, περιπλανόμενος στο νερό, μαζευοντας τροφή και DNA (για να εξελιχθείς) εξοπλίζοντας έτσι σταδιακά τον οργανισμό σου με όπλα (κέρατα δόντια κλπ) για να αμυνθεί ενάντια στους εχρους που παραμονεύουν. Σ'αυτο το στάδιο αν και το παιχνίδι είναι στο στυλ του pacman, και αρκετά απλό, έχει πολύ καλοφτιαγμένα γραφικά που προσωπικά δε βιάστηκα καθόλου να προχωρήσω στο επόμενο στάδιο της εξέλιξης. Μόλις αποκτήσεις τα απαραίτητα εφόδια, πόδια δηλαδή, βγαίνεις στη στεριά...

Εκεί καλείσαι να σχεδιάσεις το πλάσμα σου με το ξακουστό "Spore Creature Creator". Τα κατασκευαστικά σου εργαλεία είναι τόσο απίθανα (ντάξει σταματάω να γράφω σαν μεταγλωτισμένο) ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΓΑΜΑΤΑ που έχοντας ασχοληθεί με 3d πιστεύω πως τα επόμενα προγραμματα κατασκευής τρισδιάστατών γραφικών πρέπει να κινηθούν σ'αυτήν την κατευθυνση. Είναι ΠΑΡΑ πολύ απλά και ευχρηστα ενώ ταυτόχρονα σου δίνουν τη δυνατότητα να κατασκευάσεις οτιδήποτε. Απο μυρμηγκάκι μέχρι ελέφαντα μέχρι γυπαετό μέχρι ένα πλάσμα με 4 κεφάλια και βεντούζες για πόδια και πάει λέγοντας.

Όταν βγείς λοιπόν στη στεριά φτιάχνεις τη φολιά σου και είτε κυνηγάς άλλα ζώα (που έχουν φτιάξει άλλοι παίκτες και φορτώνονται από το δύκτιο) είτε τρως φυτά αν είσαι φυτοφάγο, ενώ πάλι πρέπει να προστατευτείς από τα άγρια θηρία. ο χειρισμός και οι αποστολές σου είναι τόσο απλές που πολλοί δυσαρεστήθηκαν. Προσωπικά δε με χάλασε, την πρώτη φορά τουλάχιστον, αν και σίγουρα προτιμώ τα επόμενα στάδια. Αναπτύσοντας το πλάσμα σου, καθώς μεγαλώνει και ο εγκεφαλός του πέρα απο τις προσθήκες που κάνεις στο σώμα του (απο δαγκάνες, φτερά , χέρια, κέρατα κλπ) περνάς στο στάδιο της φυλής.

Φτιάχνεις ένα μικρό χωριό και το παιχνίδι γίνεται RTS, σαν το STARCRAFΤ ή το C&C δηλαδή. Κατασκευάζεις κτήρια, αγοράζεις όπλα (ή μουσικά όργανα για να "κατακτήσεις" τις άλλες φυλές με τον πολιτισμό σου) και μπαίνεις στην αρένα της μάχης. Ο παραλληλισμός με τα παραπάνω παιχνίδια έχει σαφώς να κάνει μόνο με το gameplay αφού εδώ δεν έχεις ούτε πληθώρα μονάδων , ούτε καμία περίπλοκη στρατηγική (ένα μείον του παιχνιδιού σίγουρα...). Να το πω πιό απλά. Άμα πας στρατιωτικά, θα έχεις τσεκουροφόρους, ακοντιστές και τύπους με αναμένες δάδες. Αυτά είναι. Μέχρι εκεί. Ας μήν ξεχνάμε όμως ότι κάθε ζωντανός οργανισμός είναι κατασκευασμένος από εσένα ή άλλους παίκτες πράγμα που κάνει κάθε παιχνίδι μοναδικό -σημειώνω ότι δεν είναι μόνο διαφορές στην εμφάνιση αλλά και στις δυνατότητες και στις δυνάμεις του κάθε πλάσματος. Τελειώνοντας και μ'αυτό, κατακτώντας ό,τι κινείταί, ή μάλλον ό,τι μιλάει γιατι τα ζώα τα έχεις ήδη κατακτήσει, περνάς στο στάδιο του πολιτισμού.

Πλέον είσαι το κυρίαρχο ζώο του πλανήτη (μιλώντας με γήινες αναλογίες είσαι ο Homo Sapiens που μόλις ξεπάστρεψες για πάντα τον Homo Erectus και φτάχνεις πόλεις). ΣΧΕΔΙΑΖΕΙΣ τα κτήρια σου με ανάλογο τρόπο με εκείνον που σχεδιάσες το πλάσμα σου (μιλάμε για ώρες καψίματος...) ή διαλέγεις από αυτά που έχουν σχεδιάσει άλλοι παίκτες και χτίζεις την πρώτη σου πόλη. Το ίδιο κάνεις για τις επίγιες, θαλάσσιες και εναέριες μονάδες σου (απεριοριστο κάψιμο λέμε!). Εδώ οι κατασκευαστές του παιχνιδιού υποστηρίζουν ότι είναι στο στυλ του civilization. Διαφωνώ κάθετα. Εκεί είναι turn based, τα γραφικά του ΠΑΝΤΑ ήταν φτωχά, και η λεπτομέριες ήταν άπειρες (πράγμα που το έκανε και ανεπανάληπτο...). Εγώ θα έλεγα ότι είναι μια πιο εξελιγμένη εκδοχή του προηγούμενου σταδίου - εδώ υπάρχει στρατιγική και ανατροπές και όλα - με πολύ καλοφτιαγμένα γραφικά - ο κόσμος που είναι σφαίρα και γυρίζει με έκανε να χαζογελάω και να περνάει ο χρόνος μέχρι που έχανα :p. A, σημειώνω ότι και οι εχθροι είναι το ίδιο πλάσμα με εσένα πλέον, αλλά έχοντας αναπτύξει διαφορετικό πολιτισμό. (σε γηινες διαστάσεις ας πουμε είναι η σημερινή εποχή). Κατακτώντας και τους άλλους πολιτισμούς (έγω τους έλιωσα με πυρηνικα :p) περνάς στο τελευταίο στάδιο, την κατάκτηση του σύμπαντος.

Εδώ δεν προλαβα να δω και πολλά, αφού παίζοντας συνολικά όσες ώρες έπαιξα όλο το υπόλοιπο παιχνίδι, ήμουν ακόμη στην αρχή. Αν έχω καταλάβει καλά , εδώ είναι το σηματικότερο μέρος του παιχνιδιού. Ταξιδευεις σε άλλους πλανήτες και αστρικά συστήματα, εμπορεύεσαι αγαθά, πολεμάς με υπερόπλα (γαμάει), κάνεις αποικίες, κάνεις αποστολές, φτιάνεις ακόμα και πλανήτες δημιουργώντας ατμοδφαιρα και τοποθετόντας τα είδη που συλλέγεις από αλλού. Εδώ όντως έχει πολλά στοιχεία απο το civilization αν και πάλι είναι real time και οχι turn based. Και το zoom out to galaxy σε συνδιασμό με μια μουσική που θυμίζει το "The Fountain" είναι όνειρο...

Συνοψίζοντας,

Είναι ένα παιχνίδι, που όπως περιμένα τα έχει όλα. Στα πρώτα στάδια είναι απλό , μετά είναι περίπλοκο και ότι φτιάχνεις είναι 100% δικός σου σχεδιασμός, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά. Και είναι φτιαγμένο με τέτοιο τρόπο που θα κολλήσει ακόμα και η μάνα μου αν το παίξει. Tέλος σημειώνω ότι εμένα μου άρεσε στα ελληνικά γιατί α)έχω βίτσιο και β)γούσταρα που όταν μιλούσα με τον πρέσβη των Γκρούραξ αυτά που έλεγε ήταν αλαμπουρνέζικα, έστεκε σεναριακά ρε παιδί μου... Οι περισσότεροι όμως θα ξενερώσετε αρα κατεβάστε/αγοράστε την αγγλική έκδοση...Για να αισθανθώ και συντάκτης με τα όλα μου θα βάλω και ένα βαθμό...

97

Σημείώνω ότι εγώ θα έβαζα 95 στη σειρά "CIVILIZATION" 94 στο "STARCRAFT" και 89 στο "The Sims".

Υ.Γ.Συγχωρέστε τα ορθογραφικά μου, ο ορθογράφος του Blogspot τα χει φτύσει σήμερα...

Νέο Σύστημα Πανελλαδικών (γιατί όχι;)

Πέτυχα ένα άρθρο του τ. Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Βήμα της Κυριακής, που αναφέρει μια πρόταση για ένα νέο σύστημα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια. Ως ταλαιπωρημένο παιδί της γενιάς του νόμου Αρσένη οφείλω να ομολογήσω ότι το διάβασα με ιδιαίτερη προσοχή και στην πλειοψηφία των προτάσεων του συμφωνώ. Παραθέτω κάποια αποσπάσματα:


"Η ανάγκη άμεσης αλλαγής τού συστήματος επιλογής των υποψηφίων φοιτητών για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ έχει συνειδητοποιηθεί πλέον από τη συντριπτική πλειονότητα των ενδιαφερομένων (μαθητών, γονέων, εκπαιδευτικών, Υπουργείου Παιδείας). Ωστόσο, πρόκειται για ένα εξαιρετικά πολύπλοκο και ευαίσθητο θέμα που χρειάζεται σύνεση, προσεκτική μελέτη και πολύ καλή οργάνωση, ώστε να εξασφαλιστούν τα θετικά αποτελέσματα και να μειωθούν οι όποιες παρενέργειες. Οσο όλοι σχεδόν οι απόφοιτοι Λυκείου στη χώρα μας επιδιώκουν να αποκτήσουν πανεπιστημιακό πτυχίο (περίπου 80.000 ετησίως) και όσο τα δημόσια πανεπιστήμια, με τις σημερινές συνθήκες (υπάρχουσες υποδομές και υπάρχον διδακτικό προσωπικό), δεν μπορούν να δεχθούν περισσότερο από το ήμισυ περίπου των ενδιαφερομένων, υφίσταται οξύ πρόβλημα επιλογής (numerus clausus). Θα περάσουν ίσως αρκετά ακόμη χρόνια μέχρι να συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινωνία πως ένα πανεπιστημιακό πτυχίο από μόνο του δεν αποτελεί κοινωνική καταξίωση ούτε εξασφαλίζει σίγουρη ή καλύτερη επαγγελματική αποκατάσταση ή προσωπική ευτυχία. ..."

"...Χωρίς εισαγωγικές εξετάσεις

1. Προπαρασκευαστικά Μεταλυκειακά Κέντρα Σπουδών

α) Υποχρεωτική ετήσιας διάρκειας φοίτηση μετά το απολυτήριο Λυκείου.
β) Η διδασκαλία θα γίνεται από επιλεγμένους καθηγητές Μ. Εκπαίδευσης, στους οποίους μπορούν να ενταχθούν και επιλεγμένοι φροντιστές. Τα μαθήματα, υψηλότερου επιπέδου από τα τού Λυκείου, θα διαμορφώνονται κατά κατευθύνσεις και θα προετοιμάζουν τους μελλοντικούς φοιτητές κατά κλάδους.
γ) Θα υπάρχει βαθμολογικό όριο για την εισαγωγή σπουδαστών στα Προπαρασκευαστικά Κέντρα (π.χ. όχι κάτω από 13 ως μέσο όρο όλων των τάξεων τού Λυκείου).
δ) Αυστηρές εξετάσεις (με εξασφαλισμένη τη σωστή και αντικειμενική αξιολόγηση) θα καθορίζουν τούς επιτυγχάνοντες κατά σειράν επιτυχίας και κατά κατεύθυνση (με περιορισμένες πάντοτε επιλογές σε γνωστικά πεδία).

2. Προκαταρκτικά Πανεπιστημιακά Τμήματα

α) Υποχρεωτική φοίτηση ετήσιας διάρκειας σε ειδικά Προκαταρκτικά Τμήματα των αντιστοίχων κλάδων των ΑΕΙ και ΤΕΙ (Πληροφορικής, Φιλολογίας, Φυσικής κ.ά.).
β) Θα διδάσκονται εισαγωγικά μαθήματα των αντιστοίχων κλάδων από πανεπιστημιακούς.
γ) Η εισαγωγή στα Προκαταρκτικά Τμήματα θα γίνεται με βάση την επίδοση στο Λύκειο και με ορισμένο βαθμολογικό όριο (π.χ. όχι κάτω από 14 ως μέσο όρο όλων των τάξεων τού Λυκείου). Σε ελάχιστες Σχολές/Τμήματα πανεπιστημίων με εξαιρετικά μεγάλη ζήτηση θα μπορούν να διεξαχθούν συμπληρωματικά (με περιορισμένο ύψος μοριοδότησης) ειδικά τεστ από τα ίδια τα ΑΕΙ /ΤΕΙ.
δ) Αυστηρές εξετάσεις στο τέλος τής φοίτησης θα καθορίζουν τη συνέχιση τών σπουδών στο β' έτος ή -σε περίπτωση αποτυχίας- την αποχώρηση με βεβαίωση παρακολούθησης προκαταρκτικών πανεπιστημιακών μαθημάτων (πιστοποιητικό μεταλυκειακής επιμόρφωσης)..."

Με μεγάλη μου χαρά διάβασα, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μια πρόταση για ένα σύστημα το οποίο διαχωρίζει τις μεμονωμένες επιδόσεις εξετάσεων στο Λύκειο από την εισαγωγή στην Ανώτατη εκπαίδευση, κάτι που από τότε πίστευα πως ήταν επιβεβλημένο και ορθότερο, μιας και η εισαγωγή σε μια σχολή οφείλει να κρίνεται από τις δυνατότητες που έχει ο υποψήφιος στο αντικείμενο της συγκεκριμένης σχολής και όχι από μεμονωμένες επιδόσεις. Η βαθμολογία του Λυκείου σίγουρα πρέπει να παίζει ένα σημαντικό ρόλο, αλλά σαν συνολικός βαθμός απολυτηρίου.
Ποτέ δεν ήμουν οπαδός της Ε.Ε., κάθε άλλο μάλιστα, αλλά ελπίζω πως μαζί με όσα δεινά μπορεί να επιβάλλονται για την εξίσωση των σχολών και των πτυχίων μας με τα ευρωπαϊκά, ίσως κάποια στιγμή να αποκτήσουμε ένα ομαλότερο πιο δίκαιο, και πιο αξιόπιστο σύστημα εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση, και να πάψει να είναι το Λύκειο μια επίπονη δοκιμασία που πολύ συχνά δεν οδηγεί πουθενά.