Για σένα, "Έλλην"...

Ζήτω το Έθνος! Μπαίνουμε στο μήνα Μάρτιο αγαπητέ μου αναγνώστη, και η Εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου πλησιάζει ολοταχώς (οι αχωρόχρονοι εξωγήινοι πρόγονοί μας "ΕΛ" φαίνεται ότι κινούν τα νήματα του σύμπαντος για να περνάει πιο γρήγορα ο χρόνος), ενώ οι Σιωνιστές/Μασόνοι κτλ του Σκαι προσπαθούν με κάθε τρόπο να ξεριζώσουν την εθνική συνείδηση με την προπαγάνδα της κατάπτυστης εκπομπής "1821"...

Θα σε στεναχωρήσω αγαπητέ "Έλλην". Δυστυχώς από όπου και να πιάσω αυτή τη χώρα θα λερωθώ. Ο Νοτιάς που φυσάει αιώνες σ' αυτό τον τόπο, πέρα από τη σκόνη της Αφρικής που κουβαλάει και κατακάθεται πάνω μας σαν σεντόνι , φουντώνοντας τις αλλεργίες μας και λερώνοντας τα φρεσκοπλυμένα οχήματά μας, έχει την τάση να φέρνει τα σκατά πάνω-πάνω, κι ακόμα πιο πάνω, στο σβέρκο μας και στα μυαλά μας.

Με βία ή με βια(σύνη) μετράει εν τέλει τη γη η λευτεριά; Ανατρέπει βίαια τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, ή απλά βιάζεται να προλάβει το τελευταίο τραμ της ιστορίας;
Σοκάρονται οι αυθεντικοί Έλληνες με τις σφαγές που περιγράφονται στην Πελοπόννησο, γιατί προφανώς όταν στο σχολείο διάβαζαν ότι "εκδιώχθηκαν" οι Τούρκοι, φαντάζονταν ότι γύριζε σαν δικαστικός κλητήρας ο Κολοκοτρώνης πάνω στο άτι του και μοίραζε εξώδικα.

Σάλος για το αστειάκι του Τατσόπουλου για τον "γκόμενο του Κολοκοτρώνη". Τι πατριωτικά παραισθησιογόνα πρέπει εν τέλει να παίρνει κανείς για να βλέπει παντού ανθέλληνες τόσο "φθηνούς" που για να μειώσουν κάποιον σαν τον Κολοκοτρώνη τον παρουσιάζουν σαν ομοφυλόφιλο, με πρακτικές μικρών, βαθιά κομπλεξικών παιδιών, που κοροϊδεύουν τον "κουνιστό" συμμαθητή τους για να καλύψουν τη δική τους ανασφάλεια;

Πάρε κρίση να έχεις να πορεύεσαι, μείωση μισθών, καταργήσεις επιδομάτων, μετατάξεις, μεταδοτικές ασθένειες, μεταμοντέρνες αναφορές στην Γερμανική κατοχή. Φόβος και τρόμος, που πάντα ευνοεί τους από πάνω. Οπότε δούλευε (τώρα που μπορείς) και μη ερεύνα, γιατί μαζί τα φάγαμε και το savoir vivre της εποχής απαιτεί να πληρώσεις εσύ που τρως από τα αποφάγια μας το λογαριασμό.

Α, και αν τολμήσεις να απεργήσεις θα σου αφαιρέσουμε τα ΤΡΙΠΛΑ από όσα θα δούλευες τη μέρα, γιατί πρέπει να μαζέψουμε για τα ταμεία των αναξιοπαθούντων εργατοπατέρων που κλείσανε τη συμφωνία.

Αλλά γι’ αυτά σκας μωρέ;

Το θέμα είναι ποιος θα τιμωρηθεί για την κατάντια του ελληνικού ποδοσφαίρου, ΣΗΚΩ ΠΑΠΟΥΛΙΑ να διατάξεις τη διακοπή του πρωταθλήματος! Έτσι κι αλλιώς οι ραγιάδες θα βρουν κάπου αλλού να ξεσπάσουν... Στις γυναίκες τους, στα παιδιά τους, σε κανένα κακομοίρη που είχε την ατυχία να μη γεννηθεί Έλληνας (και να μην ξέρει και καλή μπάλα).

και κλείνω με τα μαλαματένια λόγια του ποιητή:

"...Τ' αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία
και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά..."

"...Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς..."

Che θα πεθάνεις ξανά...

Δεν πήγα στην πορεία.
Δεν απεργώ.
Δεν ψήφισα.
Δεν συμμετείχα σε κανένα "μνημόσυνο".

Διδάσκω πώς να προσθέτουν με το photoshop και τη δική τους φάτσα στο Πολυτεχνείο, για να μπορούν να λένε με στοιχεία ότι ήταν όλοι τους εκεί.

Το ψωμί, παιδεία, ελευθερία έχει γίνει "ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας..."
Αν και δεν πιστεύω ότι και τότε ήταν διαφορετικά.... Καμια 50αριά μπουμπούνες ονειροπόλοι επαναστατούσαν, όταν από δίπλα όλοι οι άλλοι τους πολεμούσαν, τους σαμποτάρανε, τους προβοκάρανε, και σήμερα τους καπηλεύονται...

Σαν τον Che...

Κατέβηκε χθες βράδυ από τον τοίχο
μου πέταξε στα μούτρα τον μπερέ
μου μίλησε σκληρά, μου είπε: "Ρε
έχω πεθάνει, είμαι καλά
άλλη αφίσα βρείτε κι άλλο μύθο"

Δεν είχε κλείσει μάτι τελευταία
του είπαν πως τον είδαν στην σχολή
στο μποξεράκι κάποιου φοιτητή
σ' ένα φλιτζάνι, σ' ένα tatoo
σε BMW με τραβεστί παρέα

Che θα πεθάνεις ξανά σ' ένα πάρτι με φλώρους
Che θα πεθάνεις ξανά σ' ένα δρόμο μ' εμπόρους
Στην καρδιά μιας χαμένης γενιάς θα πεθάνεις ξανά
Che θα πεθάνεις ξανά
Che θα πεθάνεις ξανά σε μπαράκια ορθίων
Che θα πεθάνεις ξανά σε γραφεία γελοίων
Στα υπόλοιπα της αγοράς θα πεθάνεις ξανά
Che θα πεθάνεις ξανά

Κατέβηκα χθες βράδυ απ' την ζωή μου
τους πέταξα στα μούτρα ένα γεια
ήμουν ο Che με όπλα αγκαλιά
έχουν πεθάνει, είμαι καλά
Venceremos ματώνει η φωνή μου

Che θα πεθάνεις ξανά σ' ένα πάρτι με φλώρους...
Che θα πεθάνεις ξανά σε μπαράκια ορθίων...

Στίχοι: Χρήστος Καρκαμπούλιας
Μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης

Αν όχι τώρα, πότε;

Βρήκα νερό στο κρασί μου,
γι' αυτό δεν πίνω γουλιά...
είναι κρυφή η πληγή μου,
γι' αυτό δε βγάζω μιλιά...
βρήκα στο ψέμα μου αλήθεια,
γι'αυτό το παίρνω αγκαλιά ...
και πρίν μου γίνει συνήθεια,
θα 'χω φύγει μακριά...

Τους τελευταίους μήνες όλοι οι Έλληνες είμαστε θεατές σε μια «υπερπαραγωγή» των κέντρων της πλουτοκρατίας που ονομάστηκε «Οικονομική κρίση». Τα ήδη συρρικνωμένα δικαιώματα των εργαζομένων και των συνταξιούχων βάλλονται ξανά, στο βωμό της αποπληρωμής ενός χρέους που χωρίς ντροπή η ίδια η κυβέρνηση παραδέχεται ότι προέκυψε από την διαφθορά και την κακή διαχείριση της ηγεσίας της χώρας.

Από την αρχή της σύστασης του ελληνικού κράτους, ήμασταν απόλυτα εξαρτημένοι από κάποιες μεγάλες δυνάμεις, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είναι κάθε νεοσύστατο κράτος που μια μεγάλη δύναμη εμπλέκεται στην ανεξαρτησία του. Από τότε είχαμε εισπράξει τεράστια δάνεια για την διεξαγωγή της επανάστασης και έπειτα για τη δημιουργία του Ελληνικού κράτους, δάνεια τα οποία σε τρομακτικό ποσοστό «ροκάνισαν» οι τότε κυβερνήσεις, όπως και όλες οι επόμενες.

Μια ζωή η Ελλάδα ζούσε μέσα από δάνεια, και οι όποιες κοινωνικές παροχές δίνονταν κατά καιρούς, δίνονταν με πλήρη επίγνωση ότι τελικά θα μας οδηγήσουν σε χειρότερο σημείο από εκείνο που ξεκινήσαμε. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που κάποιος δανείζεται για ξεπληρώσει το προηγούμενό του δάνειο, και έπειτα ξαναδανείζεται, ώσπου να καταλήξει στο δρόμο.

Η «κρίση» αυτή λοιπόν, θα μπορούσε να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή, απλά οι παγκόσμιες συγκυρίες ευνοούσαν τα κερδοσκοπικά συμφέροντα για να γίνει τώρα στην Ελλάδα.

Κι έτσι καταλήξαμε να είμαστε παθητικοί θεατές στην οικονομική εξόντωση των μισθωτών και συνταξιούχων του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, με αυτά τα μέτρα, τα προηγούμενα , αλλά και τα επόμενα που δε θα αργήσουν να έρθουν. Να ακούμε από κυβερνητικά στόματα σαν «αναγκαίο κακό» την ακόμα μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας. Αντί να ελπίζουμε για ένα καλύτερο αύριο, να προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα.

Σπουδάσαμε, όλοι μας, έχοντας όνειρα να προσφέρουμε με όσες γνώσεις αποκομίσαμε από το πανεπιστήμιο, και να εξασφαλίσουμε τουλάχιστον τα απαραίτητα για μας και τις οικογένειες μας. Βγήκαμε σε μια αγορά που ανθούσε η «μαύρη» και ανασφάλιστη εργασία, και ένας βασικός μισθός των 700 μόλις ευρώ. Και ενώ πολλοί από μας παρ’ όλες τις προσπάθειές μας δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να απασχοληθούμε κάπου, κόβουν τελείως τα φτερά μας και μας αποτελειώνουν με όλα αυτά τα «αναγκαία» μέτρα.

Τη στιγμή που η εκκλησία και ο στρατός παραμένουν στο απυρόβλητο, τη στιγμή που οι μεγάλες εταιρίες αποκομίζουν περισσότερα κέρδη από την ξέφρενη κερδοσκοπία, όταν τα χρήματα που χάθηκαν παραμένουν ασφαλή στις τσέπες των λαοπλάνων και των απατεώνων, την κρίση καλούμαστε να την πληρώσουμε εμείς.

Οι νέοι μορφωμένοι άνθρωποι που θέλουν και μπορούν να προσφέρουν μένουν είτε άνεργοι είτε εργαζόμενοι σε συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς, με τον φόβο της απόλυσης.

Αυτό που ξεχνούν όμως, είναι ότι όσο μειώνουν τις αποδοχές μας, όσο καταστρατηγούν τα δικαιώματα μας, τόσο λιγότερα έχουμε να χάσουμε.

Και όποιος έχει στοιχειώδεις ιστορικές γνώσεις είναι σε θέση να γνωρίζει ότι ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος είναι αυτός που δεν έχει τίποτα πια να χάσει.

Σε μια χώρα που παραδοσιακά εξυμνεί τη «ρεμούλα» και έχει ανάγει σε υπέρτατο αγαθό την δημόσια καρέκλα που εξασφαλίζει την έμμισθη οκνηρία, στη χώρα που ο κλέφτης είναι «μάγκας» και ο τίμιος κορόιδο, εκεί που αυτός που ακόμα πιστεύει σε ιδανικά θεωρείται ξεπερασμένος και αφελής, στο χείλος του γκρεμού, ας κάνουμε τη διαφορά.

Ας γίνει όλη μας η ζωή μια απάντηση σε όλους αυτούς που νομίζουν ότι μπορούν να μας διαφεντεύουν για πάντα. Ας προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε την παράδοση «άνευ όρων» του δημοσίου στα ξένα κέντρα. Με την παρουσία μας, με τη φωνή μας, με τις πράξεις και την ψήφο μας.

Ακόμα και αν αποτύχουμε, χειρότερα δεν γίνεται.

Τουλάχιστον θα έχουμε παλέψει.

Με αξιοπρέπεια.

Every man is guilty of all the good he didn't do.

Voltaire

Πάμε πλατεία;

Οι λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, έχουν και καθάρματα. Στην ιστορία ενός τόπου δεν ανήκουν μόνο οι ήρωες, ανήκουν και τα καθάρματα, που και αυτά γράφουν ιστορία. Εν πάση περιπτώσει, η ιστορία ενός τόπου δεν είναι μόνο μια σειρά από θετικά γεγονότα. Άλλωστε, σε μια διαλεκτική αντίληψη των πραγμάτων, αν δεν υπήρχε άρνηση δεν θα υπήρχε ούτε κατάφαση.

Από την ΙΣΤΟΡΙΑ (ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΗ) ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Πάμε πλατεία; Μια φράση που ακούγεται συχνά τον τελευταίο καιρό, καθώς χιλιάδες "αγανακτισμένοι" πολίτες "συνωστίζονται" στην πλατεία Συντάγματος για να διαμαρτυρηθούν με έναν διαφορετικό τρόπο απ' τα συνηθισμένα για τη χώρα μας. Εκεί που οι συνδικαλιστικές πορείες μάζευαν κάποιες χιλιάδες κόσμο, και κυρίως αριστερούς οργανωμένους, συγκεκριμένα άτομα, συνειδητοποιημένα που κατέβαιναν σε κάθε πορεία, τώρα κατεβαίνουν οικογένειες, γιαγιάδες και παππούδες, μαλλιάδες φοιτητές μαζί με τρέντυ κάγκουρες. Οι καθημερινές αυτές συγκεντρώσεις είναι οι πολυπληθέστερες των τελευταίων χρόνων και κακά τα ψέματα, ένας από τους κύριους λόγους είναι ότι "η πλατεία" είναι "της μόδας"...

Ένα ετερόκλητο πλήθος, που σύμφωνα με τα πανό αλλά και τα ΜΜΕ το ενώνει η "αγανάκτηση" με το πολιτικό σκηνικό, και γι’ αυτό το λόγο είναι "απολιτίκ".

Ας είμαστε ειλικρινείς : Δεν πρόκειται για 1.000.000 αγανακτισμένους Έλληνες, ας μην υποβιβάζουμε την έννοια της λέξης αγανάκτηση. Αντίθετοι με την κυβέρνηση; Ναι. Κατά το Μνημονίου; Ναι. Αλλά όχι αρκετά αγανακτισμένοι. Ακόμα δεν φτάσαμε εκεί.
Έχοντας κάνει όμως τις παραπάνω παρατηρήσεις μπορούμε να προχωρήσουμε στην ουσία των γεγονότων.

Πάντα πίστευα πως το όποιο καθεστώς έρχεται κόντρα στη λαϊκή βούληση, μπορεί να ανατραπεί σε μια νύχτα, αρκεί ο κόσμος να βγει στους δρόμους. Αρκεί να είναι ο λαός αποφασισμένος. Και μέχρι σήμερα αυτό που βλέπαμε στα συλλαλητήρια ήταν τους ίδιους ανθρώπους να βγαίνουν στους δρόμους, και να ακολουθούν επεισόδια, είτε από θερμοκέφαλους αντιεξουσιαστές, είτε από προβοκάτορες, ώστε οι αστυνομικές δυνάμεις να έχουν το άλλοθι να σαπίσουν στο ξύλο ότι κινείται και να μας πνίξουν στα χημικά.
Παρόλα τα στραβά αυτού του κινήματος (ας μας επιτραπεί να το αναφέρουμε ως κίνημα από το "πολιτικά ορθό" της πλατείας ), ένα είναι το σίγουρο : Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ο κόσμος, επιτέλους βγαίνει στους δρόμους, και φαίνεται να παραμένει - ένας μήνας είναι τώρα!
Αμήχανα, "ανώριμα" και κάπως διστακτικά, αλλά επίμονα ο ελληνικός λαός είναι στους δρόμους και όπως είδαμε πρόσφατα, αναγκάζει το σύστημα να αντιδράσει αψυχολόγητα.

Όσον αφορά το ετερόκλητο του πλήθους, όσο κι αν με ξενίζει κι εμένα, επειδή ακριβώς δεν το έχω συνηθίσει, είναι τελικά αυτό που ευχόμουν, αυτό που πρέπει να ευχόμασταν όλοι όσοι κατεβαίναμε στους δρόμους μέχρι σήμερα - εμείς οι ίδιοι, οι σχεδόν γραφικοί :

Να κατέβουν όλοι, όχι μόνο οι συνδικαλιστές, οι εργάτες και τελοσπάντων οι "συνήθεις ύποπτοι".

Και αυτός είναι ο ελληνικός λαός αγαπητοί μου. Είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτό είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του. Κι εμένα δε μ' αρέσει να ακούω τα γηπεδικά συνθήματα της εθνικής Ελλάδας μουντζώνοντας το κοινοβούλιο, αλλά εν τέλει αυτοί είμαστε. Η δημοκρατία δεν είναι να αποφασίζουν αυτοί που συμφωνούν με εμένα και τους φίλους μου, είναι να συναποφασίζουμε όλοι. Κι αν βλέπουμε κάτι στραβό γύρω μας, στραβό για το δικό μας βλέμμα και με τα δικά μας κριτήρια, το μόνο που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε είναι να το επισημάνουμε, να προσπαθήσουμε να κάνουμε και τους άλλους να το δουν κι έτσι να το αλλάξουμε.

Τα καθάρματα που αναφέρει ο Ραφαιλήδης έχουν γράψει την ιστορία τους σ' αυτόν τον τόπο αιώνες τώρα. Άλλες φορές έχοντας καταχραστεί την εξουσία τους, άλλες φορές με αλησβερίσια με τις μεγάλες δυνάμεις της κάθε εποχής και πολλές φορές με τις πλάτες της ψήφου μας και της απάθειάς μας. Δεν τα φάγαμε μαζί, αλλά η νοοτροπία του τύπου "Εμείς θα φτιάξουμε τον κόσμο;" είναι το πιο δυνατό όπλο των καθαρμάτων.

Είναι βέβαιο πως όταν εξαθλιωθούμε πραγματικά θα το καταλάβουμε όλοι. Το θέμα είναι να μην χρειαστεί να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Και για όσους, πολύ σωστά, λένε : " Ωραία, και πες ότι τους διώχνουμε, ότι πέφτει η κυβέρνηση. Μετά τι; Όποιος και να ακολουθήσει δεν θα είναι μια απ' τα ίδια ή και χειρότερα;..."

Ακόμα κι αν μοιρολατρικά δεχθώ ότι τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο (που δεν το δέχομαι) προτιμώ να απολαύσω τη θέα του ελικοπτέρου που τους φυγαδεύει από τη βουλή ή το Μαξίμου, παρά να συνεχίσω να τους ακούω να λένε ότι με εκπροσωπούν και τα κάνουν όλα για το καλό μου, ατιμώρητοι.
Όπως είπε κι ένας φίλος λίγες μέρες μετά τις ιστορικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού στο Καστελόριζο "Είναι θέμα αισθητικής."

Αν η γή ήταν το Αττικό Μετρό με 1000 επιβάτες

(Το πρωτότυπο μιλάει για χωριό 100 κατοίκων αλλά το προσάρμοσα στο μετρό της Αθήνας με 1000 επιβάτες για να είναι πιο οικείο και να προσθέσω και κάποια ακόμα δημογραφικά στοιχεία. - Αν σας φαίνεται μεγάλο το νούμερο στην επίσημη ιστοσελίδα αναφέρεται ότι χωράει 1030 επιβάτες ανα συρμό)

Αν θεωρήσουμε ότι η γη χωράει στο Μετρό της Αθήνας με 1000 επιβάτες,

Είστε ο μόνος Έλληνας, πιθανόν να υπάρχει στο βάθος και κάποιος Έλληνας του εξωτερικού, ενώ είναι γεμάτο με :

600 Ασιάτες
140 Αφρικανούς
119 ακόμα Ευρωπαίους
80 Λατινοαμερικάνους
και 50 Αμερικανούς & Καναδούς

Μόνο 180 είναι οι λευκοί ενώ 820 είναι άλλου χρώματος και σας τρομάζουν.
Να μην αναφερθώ καν στους 110 ομοφυλόφιλους που προσπαθείτε να αποφύγετε, μέσα σε ένα συρμό που οι 670 δεν είναι καν Χριστιανοί... Και ξέρετε ότι υπάρχει κάποιος εκεί μέσα που έχει AIDS!

Είστε ο μόνος με ανώτατη εκπαίδευση, ενώ 670 μέσα στο συρμό δεν ξέρουν καν να διαβάζουν...

Λογικό, όταν 800 είναι αυτοί που ζουν σε παράγκες και ετοιμόρροπα σπίτια, ενώ 330 δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό - 240 δεν έχουν ούτε ρεύμα...

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, καμιά 15αριά Αμερικάνοι εκεί μέσα έχουν στα πορτοφόλια τους όσα έχουν όλοι οι υπόλοιποι μαζί. Και μέχρι την επόμενη στάση αυτοί θα έχουν περισσότερα και όλοι οι υπόλοιποι λιγότερα.

Και εσύ θα έχεις ΠΟΛΥ λιγότερα γιατί απ'ότι φαίνεται τους χρωστάς το εισητήριο από τότε που ανέβηκες, και σε κάθε στάση ξαναδανείζεσαι...


*930/1000 επιβάτες δεν θα μπορούσαν ποτέ να δουν αυτο το άρθρο γιατί δεν έχουν πρόσβαση στο ιντερνετ.

Χρόνια μας πολλά!

Watch xronia_polla in Comedy | View More Free Videos Online at Veoh.com
Τα σχόλια των πολύχρονων στο παραπάνω βίντεο περιττεύουν πιστεύω.
Ακολουθεί μια λίστα SOS για να επιβιώσουμε στις λαμπρές μέρες που ακολουθούν.

1)Κόβουμε το κάπνισμα. Αν αισθανθούμε άγχος για την οικονομική και επαγγελματική μας κατάσταση δεν είναι λύση το κάπνισμα που κοστίζει όλο και παραπάνω. Ας βαρέσουμε καλύτερα το κεφάλι μας στον τοίχο, που καίει και 150 θερμίδες την ώρα απ’ ότι έμαθα πρόσφατα (θα θελα να γνωρίσω αυτόν που το μέτρησε)

2) Κόβουμε τον καφέ. Ο Καφές μας κρατάει ξύπνιους και αφού είμαστε άνεργοι καλύτερα να κοιμόμαστε για να μην ξοδεύουμε λεφτά. Για τον καφέ σε μαγαζιά δεν το συζητώ, έπρεπε να τον έχουμε κόψει καιρό τώρα.

3) Τρώμε το πιο φτηνό φαγητό, που είναι τα μακαρόνια. Δεν το παρακάνουμε όμως γιατί παχαίνουν και απ 'ότι φαίνεται η παχυσαρκία θα θεωρηθεί τεκμήριο πλούτου σύντομα.

4)Αν σπουδάζουμε οτιδήποτε, το κόβουμε κι αυτό. Οι σπουδές μόνο σε ανεργία μπορούν να μας οδηγήσουν πλέον, και όσο περισσότερες σπουδές έχουμε κάνει τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες κατάθλιψης, που οδηγούν σε δαπανηρά ψυχοφάρμακα, τσιγάρα και αλκοόλ.

5)Ανατινάζουμε το κινητό μας τηλέφωνο. Μόνο σε κακό μπορεί να μας βγάλει ακόμα κι αν δεν βάλουμε κάρτα ποτέ ξανά, να μας πάρουν για δουλειά δεν παίζει, μόνο προτροπή σε απαγορευμένες απολαύσεις προσφέρει (καφέδες, διασκέδαση κλπ).

6)Σε περίπτωση που το σπίτι μας είναι υποθηκευμένο σε κάποια τράπεζα, της το δίνουμε κατευθείαν να ξεμπερδεύουμε, και πάμε και μένουμε στο κοντινότερο παγκάκι. Αν το αφήσουμε για τελευταία στιγμή θα είναι όλα πιασμένα. Ο Αβραμόπουλος τώρα δικαιώνεται.

7)Αν έχουμε παιδιά φρεσκάρουμε τις ξένες γλώσσες τους μπας και τα υιοθετήσει κάποια εύπορη οικογένεια του εξωτερικού.

8)Αν έχουμε σκυλιά, γατιά ή άλλα κατοικίδια καλό είναι να τα ελευθερώσουμε τώρα, για να μην καταλήξουν στο στομάχι μας αργότερα.

9)Αν έχουμε κάποιον γνωστό που ξέρει μουσικό όργανο του ζητάμε να μας μάθει, μπας και βγάζουμε τίποτα ψιλά για καμία τυρόπιτα στον ηλεκτρικό.

10)Τον υπολογιστή τον κρατάμε, πιθανότατα στο άμεσο μέλλον να είναι το μόνο πράγμα που θα παράγει θερμότητα στο σπίτι.

Αρες - Μάρες - Κουκουνάρες

H Αφροδίτη της Μήλου όπως την είδε ο Dali.
- Πρέπει να μηνύσουμε ΚΑΙ τους Ισπανούς, πατριώτες! -

Προ ημερών έπεσε στην αντίληψή μου μια δήλωση του Θ. Πάγκαλου στο πλαίσιο της ευρείας αντιπαράθεσης με την Γερμανική κυβέρνηση ως αναφορά στα χρέη , στα δάνεια και γενικότερα στα σενάρια αφαίμαξης που διαδραματίζονται αυτόν τον καιρό. Ούτε λίγο ούτε πολύ, υποστήριξε ότι οι Γερμανοί θα έπρεπε να "αφαιρέσουν" από το χρέος μας την "αποζημίωση" για την κατοχή της Ελλάδας από τους Ναζί στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, θέση την οποία, παρόλη την ματαιότητα των προσδοκιών της, στήριξαν αρκετοί αργότερα, και βρήκε και σημαντική απήχηση στον Ελληνικό λαό.

Μετά από τέτοιες αναφορές έρχονται στο νου παρελάσεις και εορτασμοί της "ημέρας ανεξαρτησίας" μας όπως ονόμασε πρόσφατα ο Obama την 25η Μαρτίου, συγκινητικοί λόγοι σημαινόντων προσώπων για την θυσία ηρώων ώστε να είμαστε σήμερα ελεύθεροι, και ξανά ελεύθεροι από τους Γερμανούς, ζωγραφισμένα πομπώδη "ΟΧΙ" για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, και η πιο πρόσφατη εικόνα του ψεκασμού του Μανώλη Γλέζου με χημικά από κάποιον φουκαριάρη ΜΑΤατζή που ούτε και που ήξερε ποιον είχε μπροστά του.
Αλλά η πιο έντονη, πιο ανατριχιαστική εικόνα που έρχεται στο νου είναι χωρίς αμφιβολία το τοιχοκολλημένο "Ελευθερία η Θάνατος".

Είναι αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Παρόλα τα αλισβερίσια, τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που πάντα υπήρχαν, την ιδιοτέλεια και την δελεαστική ομορφιά του βολέματος, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του "Νεοελληνικού Έθνους" έχουν θυσιαστεί αμέτρητοι κάτοικοι του Ελλαδικού χώρου για αυτό το ιδανικό της ελευθερίας.
Πως αλήθεια να αντιδρούσαν όλοι αυτοί όταν σε μια εκδήλωση προς τιμήν τους ακούγεται το τετριμμένο «…για να απολαμβάνουμε την ελευθερία που έχουμε σήμερα.» ; Γιατί επιμένουμε να ξεχνάμε την ίδια μας την ιστορία; Τις πλέον βασικές συγκυρίες που οδήγησαν στη σύγχρονη Ελλάδα, και τι σημαίνει σύγχρονη Ελλάδα ;

Και δε μιλάω για τυχών ριζοσπαστικές απόψεις πάνω στην ιστορία, μιλάω για τα γεγονότα.
Το Ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε μετά από την Ελληνική επανάσταση, την οποία οργάνωσε η «Φιλική εταιρία» μια ομάδα ανθρώπων που κινούνταν με συνωμοτικές διαδικασίες (λογικό και επόμενο, επανάσταση ετοίμαζαν) και μέσα σ’ αυτήν βρισκόντουσαν Έλληνες με μεγάλη δύναμη που είχαν σημαντικές θέσεις στο εξωτερικό (Υψηλάντης, Καποδίστριας κλπ). Είναι βέβαιο ότι οι Έλληνες οπλαρχηγοί πολεμώντας με όλη τους την ψυχή συνέβαλλαν καθοριστικά στην δημιουργία του Ελληνικού κράτους αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε αυτόν τον πόλεμο δεν ήμασταν «μόνοι μας», ο λόγος που ιδρύθηκε το Ελληνικό κράτος ήταν ότι κάποιοι μας έδιναν τα χρήματα για να διεξάγουμε αυτόν τον πόλεμο, κάποιοι που είχαν συμφέροντα στο να διαλυθεί η οθωμανική αυτοκρατορία. Η πλατεία Κάνιγγος με τον ανδριάντα του ίδιου του Κάνιγκ βρίσκεται εκεί για να μας θυμίζει ότι χωρίς την διαμεσολάβηση της Αγγλίας και την ναυμαχία του Ναβαρίνου δεν θα υπήρχε Νεοελληνικό κράτος.

Για να μην παρεξηγηθούν οι προθέσεις μου, δε θέλω να πω ότι αδικούμε τους Άγγλους επειδή τιμάμε μόνο τους Έλληνες στη εθνική μας επέτειο. Ο λόγος που αναφέρομαι είναι για να τονίσω ότι από τότε, από την αρχή της σύσταση μας σαν κράτος, ήμασταν απόλυτα εξαρτημένοι από κάποιες μεγάλες δυνάμεις, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είναι κάθε νεοσύστατο κράτος που μια μεγάλη δύναμη εμπλέκεται στην ανεξαρτησία του. Από τότε είχαμε εισπράξει τεράστια δάνεια για την διεξαγωγή της επανάστασης και έπειτα για τη δημιουργία του Ελληνικού κράτους, δάνεια τα οποία σε τρομακτικό ποσοστό «ροκάνισαν» οι τότε κυβερνόντες, όπως και οι σημερινοί. Δάνεια τα οποία αυτό τον σκοπό είχαν ούτως ή άλλως.

Δάνεια τα οποία χρωστάμε ακόμη και σήμερα.

Όσα γράφω δεν τα άκουσα σε κάποια πολιτική συγκέντρωση, είναι βγαλμένα από τα σχολικά βιβλία της ιστορίας, εμπλουτισμένα με απλούς, λογικούς συλλογισμούς, τους οποίους για διάφορους ευνόητους λόγους βέβαια οι εκπαιδευτικοί δεν ενθαρρύνουν τα παιδία να κάνουν.

Και μετά απ’ όλα αυτά αναρωτιέμαι :

Τα 400 χρόνια σκλαβιάς που γίνονται καραμέλα κάθε 25η Μαρτίου από πού βγαίνουν; Πριν από αυτά τι είχαμε; Ελληνικό κράτος; Ή χριστιανικό; Του οποίου ο «αρχηγός» - Πατριάρχης αφόρισε την Ελληνική επανάσταση;

Πως θα αισθάνονταν ένας ήρωας του ’21 αν άκουγε ότι η «ελευθερία» που απολαμβάνουμε σήμερα είναι δικό του κατόρθωμα;

Και τέλος, πόσο γελοίος ισχυρισμός είναι ότι αν παίρναμε την «αποζημίωση» για την κατοχή των Ναζί δε θα είχαμε οικονομική κρίση;

Τί νέος νόμος; 154 χρόνια τώρα!...

«Περί απαγορεύσεως του καπνίζειν εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων

ΟΘΩΝ

ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Θέλοντες να προλάβωμεν όσον ένεστι τα εξ ενδεχομένων πυρκαϊών δυστυχήματα, επί τη προτάσει του Ημετέρου επί των Εσωτερικών Υπουργού, απεφασίσαμεν και διατάττομεν.

Α'. Απαγορεύεται η χρήσις του καπνίζειν είτε διά καπνοσυρίγκων (τσιμπουκίων), είτε διά σιγάρων, εις πάντας εν γένει τους υπαλλήλους και υπηρέτας του Κράτους εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων.

Β'. Η απαγόρευσις αύτη επεκτείνεται και εις πάντα άλλον προσερχόμενον εις τα ειρημένα καταστήματα και γραφεία χάριν υποθέσεως ή άλλης τινος αιτίας.

Γ'. Ο Ημέτερος επί των Εσωτερικών Υπουργός θέλει δημοσιεύσει και εκτελέσει το παρόν Διάταγμα.

Εν Αθήναις, την 31 Ιουλίου 1856

Εν ονόματι του Βασιλέως

Η Βασίλισσα

ΑΜΑΛΙΑ»

Προς Κατεδάφιση

Για ακόμη μια φορά καλούμαστε να ψηφίσουμε το διαχειριστή της πολυκατοικίας μας.
Φαβαρί οι ένοικοι του ρετιρέ, διεφθαρμένοι μέχρι το κόκαλο, μας τρώνε τα λεφτά απ' τα κοινόχρηστα για να αγοράζουν επίχρυσους μπιντέδες...

Συνυποψήφιοι οι γέροι από τον πρώτο, ξεμωραμένοι και κολλημένοι, ο ένας απόστρατος στρατηγός στο αναπηρικό καροτσάκι που θέλει να διώξει τα σκυλιά και τους φοιτητές από την πολυκατοικία γιατί τον ενοχλούν το βράδυ, ο άλλος ξεμωραμένος αντάρτης που νοσταλγεί τα νιάτα του και παλεύει για 24ωρο καλοριφέρ...

Ένα "μοντέρνο" πολύτεκνο ζευγάρι απο τον τρίτο καταγγέλει τη διαχείρηση του ρετιρέ και προτείνει φθηνότερα κοινόχρηστα αλλά κανένας δεν του δίνει σημασία, μιας και τσακόνονται όλη μέρα (οι γέροι του πρώτου μάλιστα μαζέυουν υπογραφές για να τους διώξουν μια και καλή από την πολυκατοικία).

Τέλος ένας οικολόγος απο τον δεύτερο, χίπης στο δικό του κόσμο, μιλάει για ανεμογεννήτριες στην ταράτσα...

Και οι ένοικοι πάνε και ψηφίζουν , κυρίως τους υποψηφίους του ρετιρέ, μιας και τους τάζουν και τις θέσεις του θυρωρού και του κηπουρού (κηπουρό δεν έχει η πολυκατοικία αλλα αμα βγούνε λένε θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας).

Και ξεχνούν ότι όποιος και να βγει δεν θα είναι παρά μόνο ο διαχειριστής της πολυκατοικίας...

Κακομοίρης ένοικος της πολυκατοικίας μετά απο ξέφρενο πανηγυρισμό

συνειδητοποιεί τα χάλια του και μελαγχολεί.

ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ

Νέο Σύστημα Πανελλαδικών (γιατί όχι;)

Πέτυχα ένα άρθρο του τ. Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Βήμα της Κυριακής, που αναφέρει μια πρόταση για ένα νέο σύστημα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια. Ως ταλαιπωρημένο παιδί της γενιάς του νόμου Αρσένη οφείλω να ομολογήσω ότι το διάβασα με ιδιαίτερη προσοχή και στην πλειοψηφία των προτάσεων του συμφωνώ. Παραθέτω κάποια αποσπάσματα:


"Η ανάγκη άμεσης αλλαγής τού συστήματος επιλογής των υποψηφίων φοιτητών για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ έχει συνειδητοποιηθεί πλέον από τη συντριπτική πλειονότητα των ενδιαφερομένων (μαθητών, γονέων, εκπαιδευτικών, Υπουργείου Παιδείας). Ωστόσο, πρόκειται για ένα εξαιρετικά πολύπλοκο και ευαίσθητο θέμα που χρειάζεται σύνεση, προσεκτική μελέτη και πολύ καλή οργάνωση, ώστε να εξασφαλιστούν τα θετικά αποτελέσματα και να μειωθούν οι όποιες παρενέργειες. Οσο όλοι σχεδόν οι απόφοιτοι Λυκείου στη χώρα μας επιδιώκουν να αποκτήσουν πανεπιστημιακό πτυχίο (περίπου 80.000 ετησίως) και όσο τα δημόσια πανεπιστήμια, με τις σημερινές συνθήκες (υπάρχουσες υποδομές και υπάρχον διδακτικό προσωπικό), δεν μπορούν να δεχθούν περισσότερο από το ήμισυ περίπου των ενδιαφερομένων, υφίσταται οξύ πρόβλημα επιλογής (numerus clausus). Θα περάσουν ίσως αρκετά ακόμη χρόνια μέχρι να συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινωνία πως ένα πανεπιστημιακό πτυχίο από μόνο του δεν αποτελεί κοινωνική καταξίωση ούτε εξασφαλίζει σίγουρη ή καλύτερη επαγγελματική αποκατάσταση ή προσωπική ευτυχία. ..."

"...Χωρίς εισαγωγικές εξετάσεις

1. Προπαρασκευαστικά Μεταλυκειακά Κέντρα Σπουδών

α) Υποχρεωτική ετήσιας διάρκειας φοίτηση μετά το απολυτήριο Λυκείου.
β) Η διδασκαλία θα γίνεται από επιλεγμένους καθηγητές Μ. Εκπαίδευσης, στους οποίους μπορούν να ενταχθούν και επιλεγμένοι φροντιστές. Τα μαθήματα, υψηλότερου επιπέδου από τα τού Λυκείου, θα διαμορφώνονται κατά κατευθύνσεις και θα προετοιμάζουν τους μελλοντικούς φοιτητές κατά κλάδους.
γ) Θα υπάρχει βαθμολογικό όριο για την εισαγωγή σπουδαστών στα Προπαρασκευαστικά Κέντρα (π.χ. όχι κάτω από 13 ως μέσο όρο όλων των τάξεων τού Λυκείου).
δ) Αυστηρές εξετάσεις (με εξασφαλισμένη τη σωστή και αντικειμενική αξιολόγηση) θα καθορίζουν τούς επιτυγχάνοντες κατά σειράν επιτυχίας και κατά κατεύθυνση (με περιορισμένες πάντοτε επιλογές σε γνωστικά πεδία).

2. Προκαταρκτικά Πανεπιστημιακά Τμήματα

α) Υποχρεωτική φοίτηση ετήσιας διάρκειας σε ειδικά Προκαταρκτικά Τμήματα των αντιστοίχων κλάδων των ΑΕΙ και ΤΕΙ (Πληροφορικής, Φιλολογίας, Φυσικής κ.ά.).
β) Θα διδάσκονται εισαγωγικά μαθήματα των αντιστοίχων κλάδων από πανεπιστημιακούς.
γ) Η εισαγωγή στα Προκαταρκτικά Τμήματα θα γίνεται με βάση την επίδοση στο Λύκειο και με ορισμένο βαθμολογικό όριο (π.χ. όχι κάτω από 14 ως μέσο όρο όλων των τάξεων τού Λυκείου). Σε ελάχιστες Σχολές/Τμήματα πανεπιστημίων με εξαιρετικά μεγάλη ζήτηση θα μπορούν να διεξαχθούν συμπληρωματικά (με περιορισμένο ύψος μοριοδότησης) ειδικά τεστ από τα ίδια τα ΑΕΙ /ΤΕΙ.
δ) Αυστηρές εξετάσεις στο τέλος τής φοίτησης θα καθορίζουν τη συνέχιση τών σπουδών στο β' έτος ή -σε περίπτωση αποτυχίας- την αποχώρηση με βεβαίωση παρακολούθησης προκαταρκτικών πανεπιστημιακών μαθημάτων (πιστοποιητικό μεταλυκειακής επιμόρφωσης)..."

Με μεγάλη μου χαρά διάβασα, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μια πρόταση για ένα σύστημα το οποίο διαχωρίζει τις μεμονωμένες επιδόσεις εξετάσεων στο Λύκειο από την εισαγωγή στην Ανώτατη εκπαίδευση, κάτι που από τότε πίστευα πως ήταν επιβεβλημένο και ορθότερο, μιας και η εισαγωγή σε μια σχολή οφείλει να κρίνεται από τις δυνατότητες που έχει ο υποψήφιος στο αντικείμενο της συγκεκριμένης σχολής και όχι από μεμονωμένες επιδόσεις. Η βαθμολογία του Λυκείου σίγουρα πρέπει να παίζει ένα σημαντικό ρόλο, αλλά σαν συνολικός βαθμός απολυτηρίου.
Ποτέ δεν ήμουν οπαδός της Ε.Ε., κάθε άλλο μάλιστα, αλλά ελπίζω πως μαζί με όσα δεινά μπορεί να επιβάλλονται για την εξίσωση των σχολών και των πτυχίων μας με τα ευρωπαϊκά, ίσως κάποια στιγμή να αποκτήσουμε ένα ομαλότερο πιο δίκαιο, και πιο αξιόπιστο σύστημα εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση, και να πάψει να είναι το Λύκειο μια επίπονη δοκιμασία που πολύ συχνά δεν οδηγεί πουθενά.

ΤV Χωρίς Σύνορα

Δείτε αυτό...
http://www.rwf.gr/next1-new.php?iddd=35
Είναι μια επιστολή του Κούλογλου που λέει τι θα κάνει τώρα που βρίσκεται εκτός ΕΡΤ...
Μακάρι να πετύχει το στόχο του γιατί πραγματικά ο αξίζει, και είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους της τηλεόρασης με ήθος και αξιοπρέπεια.

Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο ΙΙ

2) "Πολιτευτής Μπουγάτσας"

Τόπος : Διαφημιστικό Γραφείο "Τρομπέν" - Γιδονήσι

Χρόνος : Νομαρχιακές - Δημοτικές εκλογές 2006, Μυτιλήνη

Ήταν εκλογές λοιπόν. Στο γραφείο μπαινοβγαίνανε κουστουμαρισμένα μικρά και μεγάλα νούμερα του γιδονησιού. Το αφεντικό μου, ο Ταξιάρχης, "δούλευε" υπερωρίες πάνω στο τηλέφωνο κανονίζοντας διαφημιστικές καμπάνιες για τον κάθε πικραμένο πολιτικάντη... Όπως καταλαβαίνετε, δεν μιλάμε για τα πρωτοκλασάτα στελέχη των 2 κυρίαρχων συνδυασμών, αλλά για τους "παγκοτρίφτες" τους, για κάι τυπάκια που τα ψηφίζουν μόνο οι συγγενείς τους, και τα βάλανε για να συμπληρώσουν ψηφοδέλτιο.
Τα περιστατικά με τα φυλλάδια ανεπανάληπτα... Πολύχρωμες κάρτες έχετε δει; δε μιλάω για τηλεκάρτες, τραμπουλόχαρτα ή καρτ ποστάλ... μιλάω για τις κλασικές επαγγελματικές κάρτες, που σε τέτοιες περιόδους τυπώνονται κάργα, μιας και οι πολιτικάντηδες θέλουν να υπενθυμίσουν την κοινωνική τους θέση. Πολύχρωμες κάρτες λοιπόν... Πράσινες, κόκκινες, κίτρινες, μαύρες.. Η αγαπημένη μου ήταν η κόκκινη. Νόμιζες ότι θα την βγάζει από το τσεπάκι και θα πετάει έξω όποιον δεν ακολουθεί την κομματική πειθαρχία...
Ένας έφερε μια φωτογραφία από το λιμάνι του γιδονησιού που είχε βγάλει ο ίδιος όπως μας τόνισε με περισσό καμάρι, και ήθελε να γράψουμε πάνω της ΜΕ ΧΡΥΣΑ ΚΑΛΛΙΓΡΑΦΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ.
Το καλύτερο όμως το κράτησα για το τέλος. Τα προηγούμενα δεν τα είχα αναλάβει εγώ αλλά ένας άλλος κακόμοιρος πολιτσμικάριος... Εμένα μου ανέθεσε τα τηλεοπτικά...
Όπως ήταν επόμενο, οι μεγάλοι συνδυασμοί ανέθεσαν τα τηλεοπτικά σε διαφημιστικά γραφεία της Αθήνας, γιατί και τα φράγκα είχαν, και τα κόμματα προφανώς δεν ήθελαν να αφήσουν την τύχη των εκλογών στον κάθε τοπικό τραμπάκουλα-διαφημιστή. Το ΚΚΕ αν δε με απατά η μνήμη μου δεν είχε διαφημιστικό, ή είχε κι αυτό από τα κεντρικά, ΣΥΡΙΖΑ μια από τα ίδια, ΛΑΟΣ δεν πρέπει να υπήρχε καν,και υπήρχε και άλλος ένας δυναμικός συνδυασμός Αυτός του πολιτευτή "Μπουγάτσα". Ο Μπουγάτσας ήταν σε ένα μεγάλο κόμμα αλλά έφυγε μου είπαν, διαγράφηκε έμαθα, και κατέβαινε μόνος του για Νομάρχης. Φράγκα δεν είχε λοιπόν, ήρθε στον Ταξιάρχη για πιο φθηνα. Ο μαλάκας ο Ταξιάρχης όχι απλά του έκανε καλύτερη τιμή, τσάμπα δουλειά του έκανε. Εγώ βέβαια πληρώθηκα κανονικά (50 λαχταριστά ευρώ, ίσαμε 3 γεύματα σε ψαροταβέρνα της περιοχής...).
Η γραμματέας του Μπουγάτσα, μας είπε το concept : έργα, Μπουγάτσας , γκρίζα διαφήμιση.
Ντάξει οκ λέω. Μουσική μου λέει θα βάλεις το "Καλημέρα Ελλάδα" του ΝΙΒΟ. Εκεί έσπασα. Δεν είναι ότι είμαι low baper και δε μ'αρέσει ο NIBO. Δεν είναι ότι διαφωνώ στην πολιτική κίνηση να βάλεις ΝΙΒΟ στο διαφημιστικό. Εξάλλου δεν με απασχολεί αν θα βγει ο Μπουγάτσας. Είναι ότι δεν θα αντέξω να μοντάρω και να ακούω ατέλειωτες ώρες αυτή την πίπα. Τελικά τους πείθω να βάλουμε το "o fortuna" από Therion (δεν ξέρω πώς τα κατάφερα αλλά είμαι πολύ περήφανος).
Περνάνε οι μέρες και κάθε φορά που δείχνω το "τελικό" βίντεο μου διορθώνουν και μια μπούρδα. Μάλλον, καλύτερα, μου διορθώνουν κάτι , σε μια μπούρδα. Για να μη μακρηγορώ το τελικό βίντεο είχε
1)Γράμματα σε όλα τα χρώματα της ίριδας.
2)Εικόνες τη μία πάνω στην άλλη
3)Κείμενο που περνάει πριν προλάβει να διαβαστεί
4)Μωσαϊκό να κρύβει αφίσα δίπλα στον Μπουγάτσα
5)χάρτη του γιδονησιού (μην μπερδευτείτε και ψηφίσετε αλλού)

Την πρώτη φορά που το έδειξα όπως το είχα φτιάξει εγώ (χωρίς τα 5 σημάδια της ντροπής) η γραμματέας του Μπουγάτσα μου είπε πως ήταν απαράδεκτο. Το τελικό είπε πως ήταν υπέροχο.

Ο Πελάτης έχει πάντα δίκιο. Υπέροχο.

MOTO-MAΓΚΕΣ

Παραμονές Πρωτομαγιάς έπεσα πάνω σε μια από τις καλύτερες αφίσες που έχω δει. Αναφερόταν στην απεργία της Πρωτομαγιάς. δεν ξέρω ποιος την έχει βγάλει, και κατα πόσον "έπιασε" η καμπάνια, αλλά η αφίσες έδωσαν ρέστα...

Αν έχετε κάποιο σχετικό Link, γράψτε το στα comments να το κοιτάξουμε...

H παραίτηση του Πανούση από την Εθνική τράπεζα

-Giving resta...-

Αναρχοπάνκ / Φρικιά / Κουραδόμαγκες

Είχα μια κουβέντα χθες στο msn με ένα φίλο από Σάμο, ο οποίος μου θύμισε πόσο πολύ σιχαίνομαι αυτό το είδος... Αυτή την εμετική φάρα από θρασύδειλους ψευτόμαγκες, που αποφάσισαν ότι είναι πολύ επαναστατικό, κουλ και τρού, να ενεπνδύσουν το μπλοκ επιταγών του βιομηχάνου/εφοπλιστή/τσιφλικά/μεγαλοπαπάρα μπαμπάκα τους, στο να κατασκευάσουν ένα προφίλ, μια μάσκα (στην περίπτωσή τους κουκούλα) του αναρχοπάνκ.
Ναι, δεν είναι όλοι έτσι. Όπως δεν είναι όλοι οι μπάτσοι γουρούνια, όλοι οι παπάδες παιδόφιλοι και όλοι οι πολιτικοί ψεύτες...Αλλά είναι ο κανόνας...Τουλάχιστον όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ.
Οι πιο πολλοί είναι φοιτητές. Φοιτητές που ξεκίνησαν από το μέρος τους ως τα παιδιά της καρπαζιάς, οι κακομαθημένοι βουτυρομπεμπέδες, κουβαλώντας όλα τα κόμπλεξ τους μαζί, έτοιμοι για μια καινούρια ζωή. Σαν φοιτητές είναι άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Δεν ξέρουν ποιος είσαι, αλλάζεις και τ' ονοματάκι σου άμα λάχει για να ναι πιο πανκ (τά 'δαμε κι αυτά ρε...), και είσαι έτοιμος για νέες περιπέτειες!
Οι δραστηριότητές τους;
-Θα κάνουνε ελεεινούς και τρισάθλιους τους κοινόχρηστους χώρους για να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, θα κατουράνε στις γωνίες (τά 'δαμε κι αυτά λέμε!), και φυσικά αν τολμήσεις να μιλήσεις θα αρχίσουν να σου βγάζουν λογύδρια περί ακαδημαϊκού ασύλου...
ΝΑΙ. ΓΙ'ΑΥΤΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΑΣΥΛΟ! ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΟΥΡΑΜΕ ΣΤΙΣ ΓΩΝΙΕΣ!
-Άμα δεν τους αρέσει κάτι, θα το σπάνε. Στο "κάτι" βάλε εξοπλισμό συναυλιών, μηχανήματα ραδιοφωνικής ομάδας, γραφεία καρέκλες, ακόμα και ΚΑΖΑΝΑΚΙΑ (τά 'δαμε κι αυτά λέμε, μιλάμε με στοιχεία!)
-Σαφώς και δεν θα κάνουν τίποτα δραστικό που μπορεί να αλλάξει το "κατεστημένο", που τόσο γενικόλογα και ολοκληρωτικά καταγγέλλουν Δεν πατάνε σε γενικές συνελεύσεις, δεν ψηφίζουν, και κατά κανόνα δεν συμμετέχουν γενικότερα. Το πολύ - πολύ να σπάσουν κάνα ΑΤΜ(που την άλλη μέρα η τράπεζα θα αντικαταστήσει πληρωμένο από την ασφάλεια.... ή να βριστούνε με κάνα μπάτσο και να κάνουνε αλληλεγγύη την άλλη μέρα.
-Σαφώς και δεν έχουνε διαβάσει τίποτα σχετικό με τα όσα λένε και απλά παπαγαλίζουν αυτά που τους λένε οι παλαιότεροι του είδους. Και σόρρυ, αλλά όταν προκαλείς φθορά ξένης περιουσίας, και ειδικά δημόσιας, καλό είναι να έχεις ένα σοβαρό λόγο, και να ξέρεις γιατί το κάνεις. Όχι επειδή το λέει ο Μπάμπης ο Σουγιάς.
Τώρα θα μου πείτε καλά όλα αυτά αλλά η πάνκ που κολλάει? Συνήθως τυχαίνει αυτά τα δύο να πηγαίνουν μαζί, τώρα γιατί η πανκ είναι "δήθεν" θα το αναλύσουμε σε κάποια άλλη ανάρτηση εν καιρώ.

(Ξέρω τώρα τι σκέφτεσαι μικρούλη... Για μένα λέει τώρα αυτός; Μπα... εγώ είμαι τρου...)

Εμπρός για της γενιάς μας τις χωματερές!

Είμαι πολύ προκλητικός, το ξέρω...
Κατά βάθος πάντα πίστευα πως οι σκουπιδιάρηδες
είναι οι μόνοι που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο...
Αλλά με Δ.Α.Κ.Ε. στο συντονισμό...


Παρεμπιπτόντως, ψάχνοντας για την κλασική φωτό του Che,
βρήκα αυτό το εξαιρετικό stencil:

και μην μπορόντας να θυμηθώ ένα απίστευτο σύνθημα από την Ημέρα Περιβάλλοντος στη Μυτιλήνη, (κάπου 4 χρόνια πριν, με το copyright του Billy the Hippie -
όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...) θα αυτοσχεδιάσω :

Εμπρός για της γενιάς μας τις χωματερές!

8 χαμένες ώρες, για μια μπουκιά ψωμί...

...έγραφε ο τοίχος απέναντι από τη στάση του λεωφορείου που έπαιρνα στην Αθήνα έξω από το σπίτι μου, και με τις πρόσφατες συζητήσεις για το ασφαλιστικό το θυμήθηκα...

Άκουγα σήμερα τη Φάνη (πάλι;;;) Πετραλιά να λέει " ο Πρωθυπουργός δεν είπε ψέματα! οι συντάξεις δε θα μειωθούν πριν το 2012"...

Γιούπι.

Αλί σε μας... Δουλειά μέχρι τα 70(υπενθυμίζω ότι εντελώς τυχαία είναι το προσδόκιμο ηλικίας...), και θα πάρουμε και μια βαρβάτη σύνταξη περί τα 200 με 300 εuro...

Όσο για την υγειονομική περίθαλψή όταν τα ταμεία θα αρχίσουν να ενοποιούνται και σταδιακά να ιδιωτικοποιούνται κιόλας(που τα είδες γραμμένα αυτά ρε; ου ρε προβοκάτορα, ΔΑΠΑΡΑ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ), αρκεί να δούμε πως είναι το σύστημα των φίλων και συμμάχων Αμερικανών Το Ντοκιμαντέρ είναι του M.Moore και λέγεται Sicko...Δείτε το...

Κατά τα άλλα, όσον αφορά τις συζητήσεις που γίνονται για το αν είναι καλύτερο το Γερμανικό ή το Σουηδικό μοντέλο, έχω να δηλώσω ότι προτιμώ το ελληνικό μοντέλο που είναι και πιο "σκερτσόζικο".

Φίλες και φίλοι,
Τζούλια Αλεξανδράτου