Για σένα, "Έλλην"...

Ζήτω το Έθνος! Μπαίνουμε στο μήνα Μάρτιο αγαπητέ μου αναγνώστη, και η Εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου πλησιάζει ολοταχώς (οι αχωρόχρονοι εξωγήινοι πρόγονοί μας "ΕΛ" φαίνεται ότι κινούν τα νήματα του σύμπαντος για να περνάει πιο γρήγορα ο χρόνος), ενώ οι Σιωνιστές/Μασόνοι κτλ του Σκαι προσπαθούν με κάθε τρόπο να ξεριζώσουν την εθνική συνείδηση με την προπαγάνδα της κατάπτυστης εκπομπής "1821"...

Θα σε στεναχωρήσω αγαπητέ "Έλλην". Δυστυχώς από όπου και να πιάσω αυτή τη χώρα θα λερωθώ. Ο Νοτιάς που φυσάει αιώνες σ' αυτό τον τόπο, πέρα από τη σκόνη της Αφρικής που κουβαλάει και κατακάθεται πάνω μας σαν σεντόνι , φουντώνοντας τις αλλεργίες μας και λερώνοντας τα φρεσκοπλυμένα οχήματά μας, έχει την τάση να φέρνει τα σκατά πάνω-πάνω, κι ακόμα πιο πάνω, στο σβέρκο μας και στα μυαλά μας.

Με βία ή με βια(σύνη) μετράει εν τέλει τη γη η λευτεριά; Ανατρέπει βίαια τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, ή απλά βιάζεται να προλάβει το τελευταίο τραμ της ιστορίας;
Σοκάρονται οι αυθεντικοί Έλληνες με τις σφαγές που περιγράφονται στην Πελοπόννησο, γιατί προφανώς όταν στο σχολείο διάβαζαν ότι "εκδιώχθηκαν" οι Τούρκοι, φαντάζονταν ότι γύριζε σαν δικαστικός κλητήρας ο Κολοκοτρώνης πάνω στο άτι του και μοίραζε εξώδικα.

Σάλος για το αστειάκι του Τατσόπουλου για τον "γκόμενο του Κολοκοτρώνη". Τι πατριωτικά παραισθησιογόνα πρέπει εν τέλει να παίρνει κανείς για να βλέπει παντού ανθέλληνες τόσο "φθηνούς" που για να μειώσουν κάποιον σαν τον Κολοκοτρώνη τον παρουσιάζουν σαν ομοφυλόφιλο, με πρακτικές μικρών, βαθιά κομπλεξικών παιδιών, που κοροϊδεύουν τον "κουνιστό" συμμαθητή τους για να καλύψουν τη δική τους ανασφάλεια;

Πάρε κρίση να έχεις να πορεύεσαι, μείωση μισθών, καταργήσεις επιδομάτων, μετατάξεις, μεταδοτικές ασθένειες, μεταμοντέρνες αναφορές στην Γερμανική κατοχή. Φόβος και τρόμος, που πάντα ευνοεί τους από πάνω. Οπότε δούλευε (τώρα που μπορείς) και μη ερεύνα, γιατί μαζί τα φάγαμε και το savoir vivre της εποχής απαιτεί να πληρώσεις εσύ που τρως από τα αποφάγια μας το λογαριασμό.

Α, και αν τολμήσεις να απεργήσεις θα σου αφαιρέσουμε τα ΤΡΙΠΛΑ από όσα θα δούλευες τη μέρα, γιατί πρέπει να μαζέψουμε για τα ταμεία των αναξιοπαθούντων εργατοπατέρων που κλείσανε τη συμφωνία.

Αλλά γι’ αυτά σκας μωρέ;

Το θέμα είναι ποιος θα τιμωρηθεί για την κατάντια του ελληνικού ποδοσφαίρου, ΣΗΚΩ ΠΑΠΟΥΛΙΑ να διατάξεις τη διακοπή του πρωταθλήματος! Έτσι κι αλλιώς οι ραγιάδες θα βρουν κάπου αλλού να ξεσπάσουν... Στις γυναίκες τους, στα παιδιά τους, σε κανένα κακομοίρη που είχε την ατυχία να μη γεννηθεί Έλληνας (και να μην ξέρει και καλή μπάλα).

και κλείνω με τα μαλαματένια λόγια του ποιητή:

"...Τ' αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία
και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά..."

"...Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς..."

Πάμε πλατεία;

Οι λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, έχουν και καθάρματα. Στην ιστορία ενός τόπου δεν ανήκουν μόνο οι ήρωες, ανήκουν και τα καθάρματα, που και αυτά γράφουν ιστορία. Εν πάση περιπτώσει, η ιστορία ενός τόπου δεν είναι μόνο μια σειρά από θετικά γεγονότα. Άλλωστε, σε μια διαλεκτική αντίληψη των πραγμάτων, αν δεν υπήρχε άρνηση δεν θα υπήρχε ούτε κατάφαση.

Από την ΙΣΤΟΡΙΑ (ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΗ) ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Πάμε πλατεία; Μια φράση που ακούγεται συχνά τον τελευταίο καιρό, καθώς χιλιάδες "αγανακτισμένοι" πολίτες "συνωστίζονται" στην πλατεία Συντάγματος για να διαμαρτυρηθούν με έναν διαφορετικό τρόπο απ' τα συνηθισμένα για τη χώρα μας. Εκεί που οι συνδικαλιστικές πορείες μάζευαν κάποιες χιλιάδες κόσμο, και κυρίως αριστερούς οργανωμένους, συγκεκριμένα άτομα, συνειδητοποιημένα που κατέβαιναν σε κάθε πορεία, τώρα κατεβαίνουν οικογένειες, γιαγιάδες και παππούδες, μαλλιάδες φοιτητές μαζί με τρέντυ κάγκουρες. Οι καθημερινές αυτές συγκεντρώσεις είναι οι πολυπληθέστερες των τελευταίων χρόνων και κακά τα ψέματα, ένας από τους κύριους λόγους είναι ότι "η πλατεία" είναι "της μόδας"...

Ένα ετερόκλητο πλήθος, που σύμφωνα με τα πανό αλλά και τα ΜΜΕ το ενώνει η "αγανάκτηση" με το πολιτικό σκηνικό, και γι’ αυτό το λόγο είναι "απολιτίκ".

Ας είμαστε ειλικρινείς : Δεν πρόκειται για 1.000.000 αγανακτισμένους Έλληνες, ας μην υποβιβάζουμε την έννοια της λέξης αγανάκτηση. Αντίθετοι με την κυβέρνηση; Ναι. Κατά το Μνημονίου; Ναι. Αλλά όχι αρκετά αγανακτισμένοι. Ακόμα δεν φτάσαμε εκεί.
Έχοντας κάνει όμως τις παραπάνω παρατηρήσεις μπορούμε να προχωρήσουμε στην ουσία των γεγονότων.

Πάντα πίστευα πως το όποιο καθεστώς έρχεται κόντρα στη λαϊκή βούληση, μπορεί να ανατραπεί σε μια νύχτα, αρκεί ο κόσμος να βγει στους δρόμους. Αρκεί να είναι ο λαός αποφασισμένος. Και μέχρι σήμερα αυτό που βλέπαμε στα συλλαλητήρια ήταν τους ίδιους ανθρώπους να βγαίνουν στους δρόμους, και να ακολουθούν επεισόδια, είτε από θερμοκέφαλους αντιεξουσιαστές, είτε από προβοκάτορες, ώστε οι αστυνομικές δυνάμεις να έχουν το άλλοθι να σαπίσουν στο ξύλο ότι κινείται και να μας πνίξουν στα χημικά.
Παρόλα τα στραβά αυτού του κινήματος (ας μας επιτραπεί να το αναφέρουμε ως κίνημα από το "πολιτικά ορθό" της πλατείας ), ένα είναι το σίγουρο : Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ο κόσμος, επιτέλους βγαίνει στους δρόμους, και φαίνεται να παραμένει - ένας μήνας είναι τώρα!
Αμήχανα, "ανώριμα" και κάπως διστακτικά, αλλά επίμονα ο ελληνικός λαός είναι στους δρόμους και όπως είδαμε πρόσφατα, αναγκάζει το σύστημα να αντιδράσει αψυχολόγητα.

Όσον αφορά το ετερόκλητο του πλήθους, όσο κι αν με ξενίζει κι εμένα, επειδή ακριβώς δεν το έχω συνηθίσει, είναι τελικά αυτό που ευχόμουν, αυτό που πρέπει να ευχόμασταν όλοι όσοι κατεβαίναμε στους δρόμους μέχρι σήμερα - εμείς οι ίδιοι, οι σχεδόν γραφικοί :

Να κατέβουν όλοι, όχι μόνο οι συνδικαλιστές, οι εργάτες και τελοσπάντων οι "συνήθεις ύποπτοι".

Και αυτός είναι ο ελληνικός λαός αγαπητοί μου. Είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτό είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του. Κι εμένα δε μ' αρέσει να ακούω τα γηπεδικά συνθήματα της εθνικής Ελλάδας μουντζώνοντας το κοινοβούλιο, αλλά εν τέλει αυτοί είμαστε. Η δημοκρατία δεν είναι να αποφασίζουν αυτοί που συμφωνούν με εμένα και τους φίλους μου, είναι να συναποφασίζουμε όλοι. Κι αν βλέπουμε κάτι στραβό γύρω μας, στραβό για το δικό μας βλέμμα και με τα δικά μας κριτήρια, το μόνο που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε είναι να το επισημάνουμε, να προσπαθήσουμε να κάνουμε και τους άλλους να το δουν κι έτσι να το αλλάξουμε.

Τα καθάρματα που αναφέρει ο Ραφαιλήδης έχουν γράψει την ιστορία τους σ' αυτόν τον τόπο αιώνες τώρα. Άλλες φορές έχοντας καταχραστεί την εξουσία τους, άλλες φορές με αλησβερίσια με τις μεγάλες δυνάμεις της κάθε εποχής και πολλές φορές με τις πλάτες της ψήφου μας και της απάθειάς μας. Δεν τα φάγαμε μαζί, αλλά η νοοτροπία του τύπου "Εμείς θα φτιάξουμε τον κόσμο;" είναι το πιο δυνατό όπλο των καθαρμάτων.

Είναι βέβαιο πως όταν εξαθλιωθούμε πραγματικά θα το καταλάβουμε όλοι. Το θέμα είναι να μην χρειαστεί να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Και για όσους, πολύ σωστά, λένε : " Ωραία, και πες ότι τους διώχνουμε, ότι πέφτει η κυβέρνηση. Μετά τι; Όποιος και να ακολουθήσει δεν θα είναι μια απ' τα ίδια ή και χειρότερα;..."

Ακόμα κι αν μοιρολατρικά δεχθώ ότι τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο (που δεν το δέχομαι) προτιμώ να απολαύσω τη θέα του ελικοπτέρου που τους φυγαδεύει από τη βουλή ή το Μαξίμου, παρά να συνεχίσω να τους ακούω να λένε ότι με εκπροσωπούν και τα κάνουν όλα για το καλό μου, ατιμώρητοι.
Όπως είπε κι ένας φίλος λίγες μέρες μετά τις ιστορικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού στο Καστελόριζο "Είναι θέμα αισθητικής."

Χρόνια μας πολλά!

Watch xronia_polla in Comedy | View More Free Videos Online at Veoh.com
Τα σχόλια των πολύχρονων στο παραπάνω βίντεο περιττεύουν πιστεύω.
Ακολουθεί μια λίστα SOS για να επιβιώσουμε στις λαμπρές μέρες που ακολουθούν.

1)Κόβουμε το κάπνισμα. Αν αισθανθούμε άγχος για την οικονομική και επαγγελματική μας κατάσταση δεν είναι λύση το κάπνισμα που κοστίζει όλο και παραπάνω. Ας βαρέσουμε καλύτερα το κεφάλι μας στον τοίχο, που καίει και 150 θερμίδες την ώρα απ’ ότι έμαθα πρόσφατα (θα θελα να γνωρίσω αυτόν που το μέτρησε)

2) Κόβουμε τον καφέ. Ο Καφές μας κρατάει ξύπνιους και αφού είμαστε άνεργοι καλύτερα να κοιμόμαστε για να μην ξοδεύουμε λεφτά. Για τον καφέ σε μαγαζιά δεν το συζητώ, έπρεπε να τον έχουμε κόψει καιρό τώρα.

3) Τρώμε το πιο φτηνό φαγητό, που είναι τα μακαρόνια. Δεν το παρακάνουμε όμως γιατί παχαίνουν και απ 'ότι φαίνεται η παχυσαρκία θα θεωρηθεί τεκμήριο πλούτου σύντομα.

4)Αν σπουδάζουμε οτιδήποτε, το κόβουμε κι αυτό. Οι σπουδές μόνο σε ανεργία μπορούν να μας οδηγήσουν πλέον, και όσο περισσότερες σπουδές έχουμε κάνει τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες κατάθλιψης, που οδηγούν σε δαπανηρά ψυχοφάρμακα, τσιγάρα και αλκοόλ.

5)Ανατινάζουμε το κινητό μας τηλέφωνο. Μόνο σε κακό μπορεί να μας βγάλει ακόμα κι αν δεν βάλουμε κάρτα ποτέ ξανά, να μας πάρουν για δουλειά δεν παίζει, μόνο προτροπή σε απαγορευμένες απολαύσεις προσφέρει (καφέδες, διασκέδαση κλπ).

6)Σε περίπτωση που το σπίτι μας είναι υποθηκευμένο σε κάποια τράπεζα, της το δίνουμε κατευθείαν να ξεμπερδεύουμε, και πάμε και μένουμε στο κοντινότερο παγκάκι. Αν το αφήσουμε για τελευταία στιγμή θα είναι όλα πιασμένα. Ο Αβραμόπουλος τώρα δικαιώνεται.

7)Αν έχουμε παιδιά φρεσκάρουμε τις ξένες γλώσσες τους μπας και τα υιοθετήσει κάποια εύπορη οικογένεια του εξωτερικού.

8)Αν έχουμε σκυλιά, γατιά ή άλλα κατοικίδια καλό είναι να τα ελευθερώσουμε τώρα, για να μην καταλήξουν στο στομάχι μας αργότερα.

9)Αν έχουμε κάποιον γνωστό που ξέρει μουσικό όργανο του ζητάμε να μας μάθει, μπας και βγάζουμε τίποτα ψιλά για καμία τυρόπιτα στον ηλεκτρικό.

10)Τον υπολογιστή τον κρατάμε, πιθανότατα στο άμεσο μέλλον να είναι το μόνο πράγμα που θα παράγει θερμότητα στο σπίτι.

ΜΕΤΡΟ - ντας κερατιάτικα...

Ηταν ένα ευχάριστο πρωινό της 21ης Νοεμβρίου 2009 όταν συνόδευσα την κοπέλα μου μέχρι το αεροδρόμιο, για να την αποχαιρετίσω από την ολιγοήμερη επίσκεψή της στο καινούριο μου σπίτι στην Αθήνα.

Είχα μόλις πριν 10 μέρες ολοκληρωσει την στρατιωτική μου θητεία και αποφάσισα να εγκατασταθώ στην Αθήνα, αφού είδα κι απόειδα με την επαρχία όπως λέει χαρακτηριστικά και ο Βολιώτης ποιητής των «Ψόφιων Κοριών».

Καθημερινά έβλεπα το «πάνθεον» με τις στάσεις του μετρο και του ηλεκτρικού και είχε απο τυπωθεί στο μυαλό μου η στάση «αεροδρόμιο», με μια κίτρινη επέκταση της μπλέ γραμμής, ενδειξη που απότι μου είπαν σήμαινε πώς ορισμένοι μόνο συρμοί πάνε μέχρι το αεροδρόμιο, ενώ οι υπόλοιποι σταματούν στη στάση «Δουκίσης Πλακεντίας».

Έτσι επιβιβαζόμαστε λοιπόν στην μπλέ γραμμή του μετρό από τον Ευαγγελισμό στις 7 :36, αφου είχαμε μάθει και την ακριβή ώρα του δρομολογίου την προηγούμενη ημέρα, για καλή μας τύχη βρίσκουμε και θέσεις να καθίσουμε, και απολαμβάνουμε τις σύγχρονες συγκοινωνίες της Χώρας.

Φτάνουμε κάποια στιγμή στη στάση «Δουκίσης Πλακεντίας», όπου ο συρμός αδειάζει σε ενα ποσοστό της τάξης του 75%, λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι ¾ δεν κατευθύνονται προς το αεροδρόμιο. Εξάλλου οι περισσότεροι που ταξιδεύουν με αεροπλάνο θα προτιμούσαν την ευκολία του δικού τους αυτοκινήτου ή ενός ταξί, λόγω αποσκευών.

Ο Συρμός κάνει στάση για λίγα λεπτά, ενώ ακούγεται το ηχογραφημένο μύνημα : «Ο συγκεκριμένος συρμός πάει αεροδρόμιο» και ξεκινάει.

Απολαμβάνουμε λοιπόν την διαδρομή μέσα από την ηλιόλουστη και καταπράσινη Αθήνα, και αφού περνάμε και τον τελευταίο σταθμό («Κωροπί»), επιβιβάζονται 2 ελεγκτές. Μας ζητούν τα εισητήριά μας και τα επιδεικνύουμε.

Ακολουθεί αυτούσιος ο διάλογος :

-Τα εισητήριά σας δεν ισχύουν.
-Μα τα επικυρώσαμε κανονικά από το μηχάνημα, και δεν έχει περάσει μιάμιση ώρα...
-Δεν είναι για αεροδρόμιο είναι «Ενιαία».
-Εεεε.. (lag)
-Έχετε μαζί σας ταυτότητα; (Τον βλέπω να γράφει κλήση και δεν έχω ούτε λεφτά ούτε ταυτότητα ούτε στάλα υπομονή)
-Ακούστε... (ΛΑΘΟΣ!) η παράβαση τώρα έγινε αλλά πραγματικά, που να φανταστούμε ότι όταν το εισητήριο ονομάζεται «ΕΝΙΑΙΟ» δεν μας καλύπτει; Μέχρι την «Δουκίσης Πλακεντίας» είμασταν νόμιμοι, έτσι δεν είναι;

-Ναι...
-Στη Δουκίσης πλακεντίας δεν μας πληροφόρησε κανείς, ούτε κάποιο ηχογραφημένο μήνυμα ότι το «ΕΝΙΑΙΟ» μας εισητήριο πάυει να ισχύει.
-Κύριε μου το γράφει εδώ!

Και μου επειδικνύει ένα ημιδιαφανές αυτοκόλλητο πάνω στο τζάμι που λέει ότι η τιμή του εισητηρίου για αεροδρόμιο είναι 6 ευρώ. Δεν συνεχίζω την αντιπαράθεση, με ξελασπώνει η κοπέλα μου μιας και δεν κρατούσα χρήματα πάνω μου, και φευγουμε.

Με απόλυτη νηφαλιώτητα και ψυχραιμία, η προσωπική μου κρίση και η κοινή λογική λέει πιστευώ τα εξής:

1) Απο τη στιγμή που ένα εισητήριο δεν καλύπτει όλες τις διαδρομές δεν πρεπει να λέγεται ενιαίο. Πόσο μάλλον όταν ενώ υποτίθεται ότι λέγεται ενιαίο επειδή καλύπτει και το μετρο/ηλεκτρικό και τα λεωφορεία, δεν υπάρχει κάποιο φθηνότερο εισητήριο για τις διαδρομές του μετρό ή των λεοφορείων αποκλειστικά. Ο όρος «ΕΝΙΑΙΟ» διαφένεται ξεκάθαρα λοιπόν ότι είναι παραπλανητικός, πιθανότατα και επι τούτου.

2) Σε καθε περίπτωση όταν στην διάρκεια μιας διαδρομής απαιτείται ανανέωση του εισητηρίου, αυτό πρεπει να γίνεται σαφές. Σαφές από το εισητήριο που κρατάει ο επιβάτης στα χέρια του, σαφές από τη φωτεινή πινακίδα, σαφές από την ηχιτική ένδειξη. Το γεγονός ότι τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορεί να είναι τυχαίο.

3) Ο επιβάτης που παρέλειψε να ανανεώσει το εισητήριό του για την επόμενη διαδρομή, δεν είναι δυνατόν να επιβαρύνεται με το ίδιο προστιμο με κάποιον που ταξίδευε χωρίς εισητήριο. 60 ευρώ ειναι απαράδεκτο πρόστιμο, όταν για παρκάρισμα σε θέση αναπήρου είναι μικρότερο, ενώ δείχνει απίστευτη ασυνειδησία.

4) Μαζί με μας ήταν ακόμη 20 περίπου άτομα που επέδειξαν το «ΕΝΙΑΙΟ» εισητήριο και δεν γνώριζαν ότι δεν ίσχυε. Μεταξύ αυτών πολλοί τουρίστες. Ακόμα κι αν για εμένα εθεωρείτο δεδομένο ότι a priori θα έπρεπε να ξέρω ότι έπρεπε να βγάλω εισητήριο, εκείνοι θα έπρεπε να έχουν ενημερωθεί.

5) Το επιχείρημα ότι το εισητήριο του αεροδρομίου αναγράφεται ξεχωριστα στα εκδοτήρια δεν είναι βάσιμο, αφού το εισητήριο που έκοψα λέγεται «ΕΝΙΑΙΟ».

6) Ακόμα κι αν μετά από όσα ανέφερα, η γνώμη σας είναι : «Πρεπει να είσαι βλάκας για να πιστευεις ότι θα πας αεροδρόμιο με ένα ευρώ», σαν υποτιθέμενος βλάκας δηλώνω ότι έχω δικαίωμα στην αφορολόγητη βλακεία. Συνήθως απαλλάσσονται λόγω βλακείας, δεν καταδικάζονται.