Che θα πεθάνεις ξανά...

Δεν πήγα στην πορεία.
Δεν απεργώ.
Δεν ψήφισα.
Δεν συμμετείχα σε κανένα "μνημόσυνο".

Διδάσκω πώς να προσθέτουν με το photoshop και τη δική τους φάτσα στο Πολυτεχνείο, για να μπορούν να λένε με στοιχεία ότι ήταν όλοι τους εκεί.

Το ψωμί, παιδεία, ελευθερία έχει γίνει "ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας..."
Αν και δεν πιστεύω ότι και τότε ήταν διαφορετικά.... Καμια 50αριά μπουμπούνες ονειροπόλοι επαναστατούσαν, όταν από δίπλα όλοι οι άλλοι τους πολεμούσαν, τους σαμποτάρανε, τους προβοκάρανε, και σήμερα τους καπηλεύονται...

Σαν τον Che...

Κατέβηκε χθες βράδυ από τον τοίχο
μου πέταξε στα μούτρα τον μπερέ
μου μίλησε σκληρά, μου είπε: "Ρε
έχω πεθάνει, είμαι καλά
άλλη αφίσα βρείτε κι άλλο μύθο"

Δεν είχε κλείσει μάτι τελευταία
του είπαν πως τον είδαν στην σχολή
στο μποξεράκι κάποιου φοιτητή
σ' ένα φλιτζάνι, σ' ένα tatoo
σε BMW με τραβεστί παρέα

Che θα πεθάνεις ξανά σ' ένα πάρτι με φλώρους
Che θα πεθάνεις ξανά σ' ένα δρόμο μ' εμπόρους
Στην καρδιά μιας χαμένης γενιάς θα πεθάνεις ξανά
Che θα πεθάνεις ξανά
Che θα πεθάνεις ξανά σε μπαράκια ορθίων
Che θα πεθάνεις ξανά σε γραφεία γελοίων
Στα υπόλοιπα της αγοράς θα πεθάνεις ξανά
Che θα πεθάνεις ξανά

Κατέβηκα χθες βράδυ απ' την ζωή μου
τους πέταξα στα μούτρα ένα γεια
ήμουν ο Che με όπλα αγκαλιά
έχουν πεθάνει, είμαι καλά
Venceremos ματώνει η φωνή μου

Che θα πεθάνεις ξανά σ' ένα πάρτι με φλώρους...
Che θα πεθάνεις ξανά σε μπαράκια ορθίων...

Στίχοι: Χρήστος Καρκαμπούλιας
Μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης

Πάμε πλατεία;

Οι λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, έχουν και καθάρματα. Στην ιστορία ενός τόπου δεν ανήκουν μόνο οι ήρωες, ανήκουν και τα καθάρματα, που και αυτά γράφουν ιστορία. Εν πάση περιπτώσει, η ιστορία ενός τόπου δεν είναι μόνο μια σειρά από θετικά γεγονότα. Άλλωστε, σε μια διαλεκτική αντίληψη των πραγμάτων, αν δεν υπήρχε άρνηση δεν θα υπήρχε ούτε κατάφαση.

Από την ΙΣΤΟΡΙΑ (ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΗ) ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Πάμε πλατεία; Μια φράση που ακούγεται συχνά τον τελευταίο καιρό, καθώς χιλιάδες "αγανακτισμένοι" πολίτες "συνωστίζονται" στην πλατεία Συντάγματος για να διαμαρτυρηθούν με έναν διαφορετικό τρόπο απ' τα συνηθισμένα για τη χώρα μας. Εκεί που οι συνδικαλιστικές πορείες μάζευαν κάποιες χιλιάδες κόσμο, και κυρίως αριστερούς οργανωμένους, συγκεκριμένα άτομα, συνειδητοποιημένα που κατέβαιναν σε κάθε πορεία, τώρα κατεβαίνουν οικογένειες, γιαγιάδες και παππούδες, μαλλιάδες φοιτητές μαζί με τρέντυ κάγκουρες. Οι καθημερινές αυτές συγκεντρώσεις είναι οι πολυπληθέστερες των τελευταίων χρόνων και κακά τα ψέματα, ένας από τους κύριους λόγους είναι ότι "η πλατεία" είναι "της μόδας"...

Ένα ετερόκλητο πλήθος, που σύμφωνα με τα πανό αλλά και τα ΜΜΕ το ενώνει η "αγανάκτηση" με το πολιτικό σκηνικό, και γι’ αυτό το λόγο είναι "απολιτίκ".

Ας είμαστε ειλικρινείς : Δεν πρόκειται για 1.000.000 αγανακτισμένους Έλληνες, ας μην υποβιβάζουμε την έννοια της λέξης αγανάκτηση. Αντίθετοι με την κυβέρνηση; Ναι. Κατά το Μνημονίου; Ναι. Αλλά όχι αρκετά αγανακτισμένοι. Ακόμα δεν φτάσαμε εκεί.
Έχοντας κάνει όμως τις παραπάνω παρατηρήσεις μπορούμε να προχωρήσουμε στην ουσία των γεγονότων.

Πάντα πίστευα πως το όποιο καθεστώς έρχεται κόντρα στη λαϊκή βούληση, μπορεί να ανατραπεί σε μια νύχτα, αρκεί ο κόσμος να βγει στους δρόμους. Αρκεί να είναι ο λαός αποφασισμένος. Και μέχρι σήμερα αυτό που βλέπαμε στα συλλαλητήρια ήταν τους ίδιους ανθρώπους να βγαίνουν στους δρόμους, και να ακολουθούν επεισόδια, είτε από θερμοκέφαλους αντιεξουσιαστές, είτε από προβοκάτορες, ώστε οι αστυνομικές δυνάμεις να έχουν το άλλοθι να σαπίσουν στο ξύλο ότι κινείται και να μας πνίξουν στα χημικά.
Παρόλα τα στραβά αυτού του κινήματος (ας μας επιτραπεί να το αναφέρουμε ως κίνημα από το "πολιτικά ορθό" της πλατείας ), ένα είναι το σίγουρο : Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ο κόσμος, επιτέλους βγαίνει στους δρόμους, και φαίνεται να παραμένει - ένας μήνας είναι τώρα!
Αμήχανα, "ανώριμα" και κάπως διστακτικά, αλλά επίμονα ο ελληνικός λαός είναι στους δρόμους και όπως είδαμε πρόσφατα, αναγκάζει το σύστημα να αντιδράσει αψυχολόγητα.

Όσον αφορά το ετερόκλητο του πλήθους, όσο κι αν με ξενίζει κι εμένα, επειδή ακριβώς δεν το έχω συνηθίσει, είναι τελικά αυτό που ευχόμουν, αυτό που πρέπει να ευχόμασταν όλοι όσοι κατεβαίναμε στους δρόμους μέχρι σήμερα - εμείς οι ίδιοι, οι σχεδόν γραφικοί :

Να κατέβουν όλοι, όχι μόνο οι συνδικαλιστές, οι εργάτες και τελοσπάντων οι "συνήθεις ύποπτοι".

Και αυτός είναι ο ελληνικός λαός αγαπητοί μου. Είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτό είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του. Κι εμένα δε μ' αρέσει να ακούω τα γηπεδικά συνθήματα της εθνικής Ελλάδας μουντζώνοντας το κοινοβούλιο, αλλά εν τέλει αυτοί είμαστε. Η δημοκρατία δεν είναι να αποφασίζουν αυτοί που συμφωνούν με εμένα και τους φίλους μου, είναι να συναποφασίζουμε όλοι. Κι αν βλέπουμε κάτι στραβό γύρω μας, στραβό για το δικό μας βλέμμα και με τα δικά μας κριτήρια, το μόνο που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε είναι να το επισημάνουμε, να προσπαθήσουμε να κάνουμε και τους άλλους να το δουν κι έτσι να το αλλάξουμε.

Τα καθάρματα που αναφέρει ο Ραφαιλήδης έχουν γράψει την ιστορία τους σ' αυτόν τον τόπο αιώνες τώρα. Άλλες φορές έχοντας καταχραστεί την εξουσία τους, άλλες φορές με αλησβερίσια με τις μεγάλες δυνάμεις της κάθε εποχής και πολλές φορές με τις πλάτες της ψήφου μας και της απάθειάς μας. Δεν τα φάγαμε μαζί, αλλά η νοοτροπία του τύπου "Εμείς θα φτιάξουμε τον κόσμο;" είναι το πιο δυνατό όπλο των καθαρμάτων.

Είναι βέβαιο πως όταν εξαθλιωθούμε πραγματικά θα το καταλάβουμε όλοι. Το θέμα είναι να μην χρειαστεί να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Και για όσους, πολύ σωστά, λένε : " Ωραία, και πες ότι τους διώχνουμε, ότι πέφτει η κυβέρνηση. Μετά τι; Όποιος και να ακολουθήσει δεν θα είναι μια απ' τα ίδια ή και χειρότερα;..."

Ακόμα κι αν μοιρολατρικά δεχθώ ότι τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο (που δεν το δέχομαι) προτιμώ να απολαύσω τη θέα του ελικοπτέρου που τους φυγαδεύει από τη βουλή ή το Μαξίμου, παρά να συνεχίσω να τους ακούω να λένε ότι με εκπροσωπούν και τα κάνουν όλα για το καλό μου, ατιμώρητοι.
Όπως είπε κι ένας φίλος λίγες μέρες μετά τις ιστορικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού στο Καστελόριζο "Είναι θέμα αισθητικής."

Αρες - Μάρες - Κουκουνάρες

H Αφροδίτη της Μήλου όπως την είδε ο Dali.
- Πρέπει να μηνύσουμε ΚΑΙ τους Ισπανούς, πατριώτες! -

Προ ημερών έπεσε στην αντίληψή μου μια δήλωση του Θ. Πάγκαλου στο πλαίσιο της ευρείας αντιπαράθεσης με την Γερμανική κυβέρνηση ως αναφορά στα χρέη , στα δάνεια και γενικότερα στα σενάρια αφαίμαξης που διαδραματίζονται αυτόν τον καιρό. Ούτε λίγο ούτε πολύ, υποστήριξε ότι οι Γερμανοί θα έπρεπε να "αφαιρέσουν" από το χρέος μας την "αποζημίωση" για την κατοχή της Ελλάδας από τους Ναζί στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, θέση την οποία, παρόλη την ματαιότητα των προσδοκιών της, στήριξαν αρκετοί αργότερα, και βρήκε και σημαντική απήχηση στον Ελληνικό λαό.

Μετά από τέτοιες αναφορές έρχονται στο νου παρελάσεις και εορτασμοί της "ημέρας ανεξαρτησίας" μας όπως ονόμασε πρόσφατα ο Obama την 25η Μαρτίου, συγκινητικοί λόγοι σημαινόντων προσώπων για την θυσία ηρώων ώστε να είμαστε σήμερα ελεύθεροι, και ξανά ελεύθεροι από τους Γερμανούς, ζωγραφισμένα πομπώδη "ΟΧΙ" για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, και η πιο πρόσφατη εικόνα του ψεκασμού του Μανώλη Γλέζου με χημικά από κάποιον φουκαριάρη ΜΑΤατζή που ούτε και που ήξερε ποιον είχε μπροστά του.
Αλλά η πιο έντονη, πιο ανατριχιαστική εικόνα που έρχεται στο νου είναι χωρίς αμφιβολία το τοιχοκολλημένο "Ελευθερία η Θάνατος".

Είναι αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Παρόλα τα αλισβερίσια, τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που πάντα υπήρχαν, την ιδιοτέλεια και την δελεαστική ομορφιά του βολέματος, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του "Νεοελληνικού Έθνους" έχουν θυσιαστεί αμέτρητοι κάτοικοι του Ελλαδικού χώρου για αυτό το ιδανικό της ελευθερίας.
Πως αλήθεια να αντιδρούσαν όλοι αυτοί όταν σε μια εκδήλωση προς τιμήν τους ακούγεται το τετριμμένο «…για να απολαμβάνουμε την ελευθερία που έχουμε σήμερα.» ; Γιατί επιμένουμε να ξεχνάμε την ίδια μας την ιστορία; Τις πλέον βασικές συγκυρίες που οδήγησαν στη σύγχρονη Ελλάδα, και τι σημαίνει σύγχρονη Ελλάδα ;

Και δε μιλάω για τυχών ριζοσπαστικές απόψεις πάνω στην ιστορία, μιλάω για τα γεγονότα.
Το Ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε μετά από την Ελληνική επανάσταση, την οποία οργάνωσε η «Φιλική εταιρία» μια ομάδα ανθρώπων που κινούνταν με συνωμοτικές διαδικασίες (λογικό και επόμενο, επανάσταση ετοίμαζαν) και μέσα σ’ αυτήν βρισκόντουσαν Έλληνες με μεγάλη δύναμη που είχαν σημαντικές θέσεις στο εξωτερικό (Υψηλάντης, Καποδίστριας κλπ). Είναι βέβαιο ότι οι Έλληνες οπλαρχηγοί πολεμώντας με όλη τους την ψυχή συνέβαλλαν καθοριστικά στην δημιουργία του Ελληνικού κράτους αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε αυτόν τον πόλεμο δεν ήμασταν «μόνοι μας», ο λόγος που ιδρύθηκε το Ελληνικό κράτος ήταν ότι κάποιοι μας έδιναν τα χρήματα για να διεξάγουμε αυτόν τον πόλεμο, κάποιοι που είχαν συμφέροντα στο να διαλυθεί η οθωμανική αυτοκρατορία. Η πλατεία Κάνιγγος με τον ανδριάντα του ίδιου του Κάνιγκ βρίσκεται εκεί για να μας θυμίζει ότι χωρίς την διαμεσολάβηση της Αγγλίας και την ναυμαχία του Ναβαρίνου δεν θα υπήρχε Νεοελληνικό κράτος.

Για να μην παρεξηγηθούν οι προθέσεις μου, δε θέλω να πω ότι αδικούμε τους Άγγλους επειδή τιμάμε μόνο τους Έλληνες στη εθνική μας επέτειο. Ο λόγος που αναφέρομαι είναι για να τονίσω ότι από τότε, από την αρχή της σύσταση μας σαν κράτος, ήμασταν απόλυτα εξαρτημένοι από κάποιες μεγάλες δυνάμεις, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είναι κάθε νεοσύστατο κράτος που μια μεγάλη δύναμη εμπλέκεται στην ανεξαρτησία του. Από τότε είχαμε εισπράξει τεράστια δάνεια για την διεξαγωγή της επανάστασης και έπειτα για τη δημιουργία του Ελληνικού κράτους, δάνεια τα οποία σε τρομακτικό ποσοστό «ροκάνισαν» οι τότε κυβερνόντες, όπως και οι σημερινοί. Δάνεια τα οποία αυτό τον σκοπό είχαν ούτως ή άλλως.

Δάνεια τα οποία χρωστάμε ακόμη και σήμερα.

Όσα γράφω δεν τα άκουσα σε κάποια πολιτική συγκέντρωση, είναι βγαλμένα από τα σχολικά βιβλία της ιστορίας, εμπλουτισμένα με απλούς, λογικούς συλλογισμούς, τους οποίους για διάφορους ευνόητους λόγους βέβαια οι εκπαιδευτικοί δεν ενθαρρύνουν τα παιδία να κάνουν.

Και μετά απ’ όλα αυτά αναρωτιέμαι :

Τα 400 χρόνια σκλαβιάς που γίνονται καραμέλα κάθε 25η Μαρτίου από πού βγαίνουν; Πριν από αυτά τι είχαμε; Ελληνικό κράτος; Ή χριστιανικό; Του οποίου ο «αρχηγός» - Πατριάρχης αφόρισε την Ελληνική επανάσταση;

Πως θα αισθάνονταν ένας ήρωας του ’21 αν άκουγε ότι η «ελευθερία» που απολαμβάνουμε σήμερα είναι δικό του κατόρθωμα;

Και τέλος, πόσο γελοίος ισχυρισμός είναι ότι αν παίρναμε την «αποζημίωση» για την κατοχή των Ναζί δε θα είχαμε οικονομική κρίση;