15/4/10

Αρες - Μάρες - Κουκουνάρες



H Αφροδίτη της Μήλου όπως την είδε ο Dali.
- Πρέπει να μηνύσουμε ΚΑΙ τους Ισπανούς, πατριώτες! -

Προ ημερών έπεσε στην αντίληψή μου μια δήλωση του Θ. Πάγκαλου στο πλαίσιο της ευρείας αντιπαράθεσης με την Γερμανική κυβέρνηση ως αναφορά στα χρέη , στα δάνεια και γενικότερα στα σενάρια αφαίμαξης που διαδραματίζονται αυτόν τον καιρό. Ούτε λίγο ούτε πολύ, υποστήριξε ότι οι Γερμανοί θα έπρεπε να "αφαιρέσουν" από το χρέος μας την "αποζημίωση" για την κατοχή της Ελλάδας από τους Ναζί στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, θέση την οποία, παρόλη την ματαιότητα των προσδοκιών της, στήριξαν αρκετοί αργότερα, και βρήκε και σημαντική απήχηση στον Ελληνικό λαό.

Μετά από τέτοιες αναφορές έρχονται στο νου παρελάσεις και εορτασμοί της "ημέρας ανεξαρτησίας" μας όπως ονόμασε πρόσφατα ο Obama την 25η Μαρτίου, συγκινητικοί λόγοι σημαινόντων προσώπων για την θυσία ηρώων ώστε να είμαστε σήμερα ελεύθεροι, και ξανά ελεύθεροι από τους Γερμανούς, ζωγραφισμένα πομπώδη "ΟΧΙ" για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, και η πιο πρόσφατη εικόνα του ψεκασμού του Μανώλη Γλέζου με χημικά από κάποιον φουκαριάρη ΜΑΤατζή που ούτε και που ήξερε ποιον είχε μπροστά του.
Αλλά η πιο έντονη, πιο ανατριχιαστική εικόνα που έρχεται στο νου είναι χωρίς αμφιβολία το τοιχοκολλημένο "Ελευθερία η Θάνατος".

Είναι αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Παρόλα τα αλισβερίσια, τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που πάντα υπήρχαν, την ιδιοτέλεια και την δελεαστική ομορφιά του βολέματος, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του "Νεοελληνικού Έθνους" έχουν θυσιαστεί αμέτρητοι κάτοικοι του Ελλαδικού χώρου για αυτό το ιδανικό της ελευθερίας.
Πως αλήθεια να αντιδρούσαν όλοι αυτοί όταν σε μια εκδήλωση προς τιμήν τους ακούγεται το τετριμμένο «…για να απολαμβάνουμε την ελευθερία που έχουμε σήμερα.» ; Γιατί επιμένουμε να ξεχνάμε την ίδια μας την ιστορία; Τις πλέον βασικές συγκυρίες που οδήγησαν στη σύγχρονη Ελλάδα, και τι σημαίνει σύγχρονη Ελλάδα ;

Και δε μιλάω για τυχών ριζοσπαστικές απόψεις πάνω στην ιστορία, μιλάω για τα γεγονότα.
Το Ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε μετά από την Ελληνική επανάσταση, την οποία οργάνωσε η «Φιλική εταιρία» μια ομάδα ανθρώπων που κινούνταν με συνωμοτικές διαδικασίες (λογικό και επόμενο, επανάσταση ετοίμαζαν) και μέσα σ’ αυτήν βρισκόντουσαν Έλληνες με μεγάλη δύναμη που είχαν σημαντικές θέσεις στο εξωτερικό (Υψηλάντης, Καποδίστριας κλπ). Είναι βέβαιο ότι οι Έλληνες οπλαρχηγοί πολεμώντας με όλη τους την ψυχή συνέβαλλαν καθοριστικά στην δημιουργία του Ελληνικού κράτους αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε αυτόν τον πόλεμο δεν ήμασταν «μόνοι μας», ο λόγος που ιδρύθηκε το Ελληνικό κράτος ήταν ότι κάποιοι μας έδιναν τα χρήματα για να διεξάγουμε αυτόν τον πόλεμο, κάποιοι που είχαν συμφέροντα στο να διαλυθεί η οθωμανική αυτοκρατορία. Η πλατεία Κάνιγγος με τον ανδριάντα του ίδιου του Κάνιγκ βρίσκεται εκεί για να μας θυμίζει ότι χωρίς την διαμεσολάβηση της Αγγλίας και την ναυμαχία του Ναβαρίνου δεν θα υπήρχε Νεοελληνικό κράτος.

Για να μην παρεξηγηθούν οι προθέσεις μου, δε θέλω να πω ότι αδικούμε τους Άγγλους επειδή τιμάμε μόνο τους Έλληνες στη εθνική μας επέτειο. Ο λόγος που αναφέρομαι είναι για να τονίσω ότι από τότε, από την αρχή της σύσταση μας σαν κράτος, ήμασταν απόλυτα εξαρτημένοι από κάποιες μεγάλες δυνάμεις, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είναι κάθε νεοσύστατο κράτος που μια μεγάλη δύναμη εμπλέκεται στην ανεξαρτησία του. Από τότε είχαμε εισπράξει τεράστια δάνεια για την διεξαγωγή της επανάστασης και έπειτα για τη δημιουργία του Ελληνικού κράτους, δάνεια τα οποία σε τρομακτικό ποσοστό «ροκάνισαν» οι τότε κυβερνόντες, όπως και οι σημερινοί. Δάνεια τα οποία αυτό τον σκοπό είχαν ούτως ή άλλως.

Δάνεια τα οποία χρωστάμε ακόμη και σήμερα.

Όσα γράφω δεν τα άκουσα σε κάποια πολιτική συγκέντρωση, είναι βγαλμένα από τα σχολικά βιβλία της ιστορίας, εμπλουτισμένα με απλούς, λογικούς συλλογισμούς, τους οποίους για διάφορους ευνόητους λόγους βέβαια οι εκπαιδευτικοί δεν ενθαρρύνουν τα παιδία να κάνουν.

Και μετά απ’ όλα αυτά αναρωτιέμαι :

Τα 400 χρόνια σκλαβιάς που γίνονται καραμέλα κάθε 25η Μαρτίου από πού βγαίνουν; Πριν από αυτά τι είχαμε; Ελληνικό κράτος; Ή χριστιανικό; Του οποίου ο «αρχηγός» - Πατριάρχης αφόρισε την Ελληνική επανάσταση;

Πως θα αισθάνονταν ένας ήρωας του ’21 αν άκουγε ότι η «ελευθερία» που απολαμβάνουμε σήμερα είναι δικό του κατόρθωμα;

Και τέλος, πόσο γελοίος ισχυρισμός είναι ότι αν παίρναμε την «αποζημίωση» για την κατοχή των Ναζί δε θα είχαμε οικονομική κρίση;

11/1/10

Τί νέος νόμος; 154 χρόνια τώρα!...

«Περί απαγορεύσεως του καπνίζειν εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων

ΟΘΩΝ

ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Θέλοντες να προλάβωμεν όσον ένεστι τα εξ ενδεχομένων πυρκαϊών δυστυχήματα, επί τη προτάσει του Ημετέρου επί των Εσωτερικών Υπουργού, απεφασίσαμεν και διατάττομεν.

Α'. Απαγορεύεται η χρήσις του καπνίζειν είτε διά καπνοσυρίγκων (τσιμπουκίων), είτε διά σιγάρων, εις πάντας εν γένει τους υπαλλήλους και υπηρέτας του Κράτους εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων.

Β'. Η απαγόρευσις αύτη επεκτείνεται και εις πάντα άλλον προσερχόμενον εις τα ειρημένα καταστήματα και γραφεία χάριν υποθέσεως ή άλλης τινος αιτίας.

Γ'. Ο Ημέτερος επί των Εσωτερικών Υπουργός θέλει δημοσιεύσει και εκτελέσει το παρόν Διάταγμα.

Εν Αθήναις, την 31 Ιουλίου 1856

Εν ονόματι του Βασιλέως

Η Βασίλισσα

ΑΜΑΛΙΑ»

30/11/09

ΜΕΤΡΟ - ντας κερατιάτικα...

Ηταν ένα ευχάριστο πρωινό της 21ης Νοεμβρίου 2009 όταν συνόδευσα την κοπέλα μου μέχρι το αεροδρόμιο, για να την αποχαιρετίσω από την ολιγοήμερη επίσκεψή της στο καινούριο μου σπίτι στην Αθήνα.

Είχα μόλις πριν 10 μέρες ολοκληρωσει την στρατιωτική μου θητεία και αποφάσισα να εγκατασταθώ στην Αθήνα, αφού είδα κι απόειδα με την επαρχία όπως λέει χαρακτηριστικά και ο Βολιώτης ποιητής των «Ψόφιων Κοριών».

Καθημερινά έβλεπα το «πάνθεον» με τις στάσεις του μετρο και του ηλεκτρικού και είχε απο τυπωθεί στο μυαλό μου η στάση «αεροδρόμιο», με μια κίτρινη επέκταση της μπλέ γραμμής, ενδειξη που απότι μου είπαν σήμαινε πώς ορισμένοι μόνο συρμοί πάνε μέχρι το αεροδρόμιο, ενώ οι υπόλοιποι σταματούν στη στάση «Δουκίσης Πλακεντίας».

Έτσι επιβιβαζόμαστε λοιπόν στην μπλέ γραμμή του μετρό από τον Ευαγγελισμό στις 7 :36, αφου είχαμε μάθει και την ακριβή ώρα του δρομολογίου την προηγούμενη ημέρα, για καλή μας τύχη βρίσκουμε και θέσεις να καθίσουμε, και απολαμβάνουμε τις σύγχρονες συγκοινωνίες της Χώρας.

Φτάνουμε κάποια στιγμή στη στάση «Δουκίσης Πλακεντίας», όπου ο συρμός αδειάζει σε ενα ποσοστό της τάξης του 75%, λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι ¾ δεν κατευθύνονται προς το αεροδρόμιο. Εξάλλου οι περισσότεροι που ταξιδεύουν με αεροπλάνο θα προτιμούσαν την ευκολία του δικού τους αυτοκινήτου ή ενός ταξί, λόγω αποσκευών.

Ο Συρμός κάνει στάση για λίγα λεπτά, ενώ ακούγεται το ηχογραφημένο μύνημα : «Ο συγκεκριμένος συρμός πάει αεροδρόμιο» και ξεκινάει.

Απολαμβάνουμε λοιπόν την διαδρομή μέσα από την ηλιόλουστη και καταπράσινη Αθήνα, και αφού περνάμε και τον τελευταίο σταθμό («Κωροπί»), επιβιβάζονται 2 ελεγκτές. Μας ζητούν τα εισητήριά μας και τα επιδεικνύουμε.

Ακολουθεί αυτούσιος ο διάλογος :

-Τα εισητήριά σας δεν ισχύουν.
-Μα τα επικυρώσαμε κανονικά από το μηχάνημα, και δεν έχει περάσει μιάμιση ώρα...
-Δεν είναι για αεροδρόμιο είναι «Ενιαία».
-Εεεε.. (
lag)
-Έχετε μαζί σας ταυτότητα; (Τον βλέπω να γράφει κλήση και δεν έχω ούτε λεφτά ούτε ταυτότητα ούτε στάλα υπομονή)
-Ακούστε... (ΛΑΘΟΣ!) η παράβαση τώρα έγινε αλλά πραγματικά, που να φανταστούμε ότι όταν το εισητήριο ονομάζεται «ΕΝΙΑΙΟ» δεν μας καλύπτει; Μέχρι την «Δουκίσης Πλακεντίας» είμασταν νόμιμοι, έτσι δεν είναι;

-Ναι...
-Στη Δουκίσης πλακεντίας δεν μας πληροφόρησε κανείς, ούτε κάποιο ηχογραφημένο μήνυμα ότι το «ΕΝΙΑΙΟ» μας εισητήριο πάυει να ισχύει.
-Κύριε μου το γράφει εδώ!

Και μου επειδικνύει ένα ημιδιαφανές αυτοκόλλητο πάνω στο τζάμι που λέει ότι η τιμή του εισητηρίου για αεροδρόμιο είναι 6 ευρώ. Δεν συνεχίζω την αντιπαράθεση, με ξελασπώνει η κοπέλα μου μιας και δεν κρατούσα χρήματα πάνω μου, και φευγουμε.

Με απόλυτη νηφαλιώτητα και ψυχραιμία, η προσωπική μου κρίση και η κοινή λογική λέει πιστευώ τα εξής:

1) Απο τη στιγμή που ένα εισητήριο δεν καλύπτει όλες τις διαδρομές δεν πρεπει να λέγεται ενιαίο. Πόσο μάλλον όταν ενώ υποτίθεται ότι λέγεται ενιαίο επειδή καλύπτει και το μετρο/ηλεκτρικό και τα λεωφορεία, δεν υπάρχει κάποιο φθηνότερο εισητήριο για τις διαδρομές του μετρό ή των λεοφορείων αποκλειστικά. Ο όρος «ΕΝΙΑΙΟ» διαφένεται ξεκάθαρα λοιπόν ότι είναι παραπλανητικός, πιθανότατα και επι τούτου.

2) Σε καθε περίπτωση όταν στην διάρκεια μιας διαδρομής απαιτείται ανανέωση του εισητηρίου, αυτό πρεπει να γίνεται σαφές. Σαφές από το εισητήριο που κρατάει ο επιβάτης στα χέρια του, σαφές από τη φωτεινή πινακίδα, σαφές από την ηχιτική ένδειξη. Το γεγονός ότι τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορεί να είναι τυχαίο.

3) Ο επιβάτης που παρέλειψε να ανανεώσει το εισητήριό του για την επόμενη διαδρομή, δεν είναι δυνατόν να επιβαρύνεται με το ίδιο προστιμο με κάποιον που ταξίδευε χωρίς εισητήριο. 60 ευρώ ειναι απαράδεκτο πρόστιμο, όταν για παρκάρισμα σε θέση αναπήρου είναι μικρότερο, ενώ δείχνει απίστευτη ασυνειδησία.

4) Μαζί με μας ήταν ακόμη 20 περίπου άτομα που επέδειξαν το «ΕΝΙΑΙΟ» εισητήριο και δεν γνώριζαν ότι δεν ίσχυε. Μεταξύ αυτών πολλοί τουρίστες. Ακόμα κι αν για εμένα εθεωρείτο δεδομένο ότι a priori θα έπρεπε να ξέρω ότι έπρεπε να βγάλω εισητήριο, εκείνοι θα έπρεπε να έχουν ενημερωθεί.

5) Το επιχείρημα ότι το εισητήριο του αεροδρομίου αναγράφεται ξεχωριστα στα εκδοτήρια δεν είναι βάσιμο, αφού το εισητήριο που έκοψα λέγεται «ΕΝΙΑΙΟ».

6) Ακόμα κι αν μετά από όσα ανέφερα, η γνώμη σας είναι : «Πρεπει να είσαι βλάκας για να πιστευεις ότι θα πας αεροδρόμιο με ένα ευρώ», σαν υποτιθέμενος βλάκας δηλώνω ότι έχω δικαίωμα στην αφορολόγητη βλακεία. Συνήθως απαλλάσσονται λόγω βλακείας, δεν καταδικάζονται.

28/10/09

Αύριο


Αύριο -
ό,τι κι αν πεις για το αύριο
πάλι θα 'ναι σα ποιήμα
με λόγια αφηρημένα.
Αύριο -
περιγραφή σε ναυάγιο
με τον καπετάνιο να 'χει
τα χέρια σταυρωμένα.
Αύριο -
όποιον και να 'χεις δίπλα σου άγιο,
δε σου βγάζει απ' το κεφάλι ιδέα θαυματουργή.
Αύριο -
ανηφορίζω και θα ζήσω
το αύριο
σα να τραβάω
μια γάζα απ' την πληγή.


Μ' ανέκδοτα ξενέρωτα μας ζάλισες τον έρωτα,
το αύριο παρέλυσε σε βράδυα αξημέρωτα.
Σου τέλειωσαν τα θέματα, τα όνειρά σου ψέμματα
και τα μυαλά στα σύννεφα ακατέβατα.
Δε ξέρω αν βλέπεις και πως αντέχεις
ν' αναμασάς το ίδιο σενάριο, στα ίδια να επιστρέφεις,
ξανά πάλι σα τη μέρα της μαρμότας
το κουμπί να ψάχνεις της ξεκούμπωτης σου ρόμπας.
Και τα πράγματα, τα ίδια πράγματα
μαντεύεις χωρίς ρίσκο και βουλωμένα γράμματα.
Μ' αν δε κοιτάς όπου πατάς, θα πέφτεις στη παγίδα,
την ίδια με το θάνατο απλώνετε αρίδα.
Φτιάχνεις τ' αύριο όπως το χθες και το μεθαύριο,
κατάπιες και τον πυρετό, παγώνεις τον υδράργυρο,
αράδα πας και δε ρωτάς - μη με ρωτάς -
στήσε αυτί, στα νιάτα σου χρωστάς
πολλά, αλλά της πέτσας σου σηκώνεται η τρίχα
και πετάς από τα όμορφα τη ψίχα·
ενώ εγώ με όσο νου μου φτάνει για να στέκω,
αρχάριο και μαγικό το αύριο θα βλέπω.

Αύριο - και μας τελειώσαν τα θάματα.
Κλειστά περάσματα, τσάμπα τ' αγιάσματα
κι εσύ βρωμονιόβγαλτε κοιτάς κατάματα
τ' ασάλευτα και τ' αχάλαστα
που ο φόβος τα κρατάει μακρυα - μην αγγίζεις -
προς τα πίσω μοναχά στα τυφλά να βαδίζεις,
μακρυά από μένα ονείρατα ξεφτισμένα·
μακρυα από μένα δανεικά ονείρατα ξεφτισμένα
Αύριο...
Θα ζήσω τ' αύριο σαν να τραβάω μια γάζα απ' τη πληγή.

2/10/09

Προς Κατεδάφιση

Για ακόμη μια φορά καλούμαστε να ψηφίσουμε το διαχειριστή της πολυκατοικίας μας.
Φαβαρί οι ένοικοι του ρετιρέ, διεφθαρμένοι μέχρι το κόκαλο, μας τρώνε τα λεφτά απ' τα κοινόχρηστα για να αγοράζουν επίχρυσους μπιντέδες...

Συνυποψήφιοι οι γέροι από τον πρώτο, ξεμωραμένοι και κολλημένοι, ο ένας απόστρατος στρατηγός στο αναπηρικό καροτσάκι που θέλει να διώξει τα σκυλιά και τους φοιτητές από την πολυκατοικία γιατί τον ενοχλούν το βράδυ, ο άλλος ξεμωραμένος αντάρτης που νοσταλγεί τα νιάτα του και παλεύει για 24ωρο καλοριφέρ...

Ένα "μοντέρνο" πολύτεκνο ζευγάρι απο τον τρίτο καταγγέλει τη διαχείρηση του ρετιρέ και προτείνει φθηνότερα κοινόχρηστα αλλά κανένας δεν του δίνει σημασία, μιας και τσακόνονται όλη μέρα (οι γέροι του πρώτου μάλιστα μαζέυουν υπογραφές για να τους διώξουν μια και καλή από την πολυκατοικία).

Τέλος ένας οικολόγος απο τον δεύτερο, χίπης στο δικό του κόσμο, μιλάει για ανεμογεννήτριες στην ταράτσα...

Και οι ένοικοι πάνε και ψηφίζουν , κυρίως τους υποψηφίους του ρετιρέ, μιας και τους τάζουν και τις θέσεις του θυρωρού και του κηπουρού (κηπουρό δεν έχει η πολυκατοικία αλλα αμα βγούνε λένε θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας).

Και ξεχνούν ότι όποιος και να βγει δεν θα είναι παρά μόνο ο διαχειριστής της πολυκατοικίας...


Κακομοίρης ένοικος της πολυκατοικίας μετά απο ξέφρενο πανηγυρισμό
συνειδητοποιεί τα χάλια του και μελαγχολεί.