Η παρωδία των Επεισοδιακών για το House of Cards

H αλήθεια βρίσκεται στους Σεξ Πίστολς, Γκέγκε;

Περί Εκλογικής Ωριμότητας

Από μικρή ηλικία, όταν αντιλήφθηκα πώς λειτουργούν τα πράγματα στην κοινωνία και την πολιτική θυμάμαι ότι ένοιωσα ντροπή. Σε άλλους μπορεί να φαίνεται φυσιολογικό να πουλάς την ψήφο σου για μια θεσούλα, ή να λαδώνεσαι για να κάνεις τη δουλειά σου. Σε άλλους φαίνεται αναπόφευκτο ένας πολιτικός να λέει κάτι προεκλογικά και την επόμενη να κάνει κωλοτούμπα. Για μένα ήταν από την πρώτη στιγμή αδιανόητο, ήταν μια κατάσταση παντελούς έλλειψης αξιοπρέπειας, δικιάς του κατά πρώτον, και των ψηφοφόρων του κατά δεύτερον, που ακόμα χειρότερα, ήταν εθελοντές κορόιδα και χειροκροτητές. Που πανηγυρίζουν κουνώντας σημαιάκια ενώ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ τη φαρσοκωμωδία και την δέχονται ανερυθρίαστα. Αισθάνονται τη νίκη του κόμματος και δική τους, σαν τους ποδοσφαιρόφιλους που λένε «νικήσαμε το γαύρο!» ή «Πάμε Γαλλία για τον ημιτελικό» - Παρεπιπτόντως πάντα αυτός ο πρώτος πληθυντικός μου θύμιζε κάτι ζευγάρια που ο άντρας διατυμπανίζει χαρωπός «είμαστε έγκυοι!» ή «γεννήσαμε»…

Και αυτοί οι ψηφοφόροι δεν ήταν μια γραφική μειοψηφία, ήταν αυτοί που έβγαζαν κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση…

Ήταν οι 8 στους 10.

Δημιουργήθηκε μέσα μου λοιπόν μια μεγάλη αντίφαση : Από τη μία να πιστεύω βαθιά στη δημοκρατία, και από την άλλη να βλέπω ότι με τη δημοκρατία που έχουμε «επιπλέουν οι φελλοί και οι άξιοι πάνε στον πάτο» όπως εύστοχα σχολίαζε ο από τότε αγαπημένος μου Χάρρυ Κλυνν.

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, η μπλε κυβέρνηση διαδέχονταν την πράσινη και τούμπαλιν, και το ποσοστό των αναξιοπρεπών αυτών χειροκροτητών παρέμενε ακμαίο.  Μέχρι που ήρθε η κρίση και έφερε τα πάνω κάτω. Όποιος υποστηρίζει ότι με την κρίση «ωριμάσαμε απότομα» σαν λαός, χαϊδεύει αυτιά. Δεν ωριμάσαμε, απλά τα κόμματα έχασαν την εξουσία που είχαν να μας μπουκώνουν με θεσούλες και βόλεμα, και οι πελατειακές υποσχέσεις τους – που έτσι κι αλλιώς μόνο σε ένα μικρό ποσοστό τηρούσαν – πλέον είναι χωρίς κανένα αντίκρισμα. Δεν «ωρίμασε απότομα» ο γραφικός χειροκροτητής με το πλαστικό σημαιάκι, απλά ο μαφιόζος που υποστήριζε μέχρι τώρα πτώχευσε, και αυτά που του τάζει ξέρει ότι δεν μπορεί να του τα δώσει. Αν είχαμε ωριμάσει δεν θα έβγαινε και πάλι πρώτη η ΔΑΠ στα Πανεπιστήμια, και δεν το λέω σαν αριστερός, το λέω σαν άνθρωπος που με προσβάλει να βλέπω μια εκλογική διαδικασία να «στολίζεται» με ηχεία που βαράνε στη διαπασών λες και έχουμε πάρτι, ημίγυμνες να χορεύουν μπας και ρίξουν κανένα λιγούρη και μετά τη νίκη πυρσούς, φωτοβολίδες, μεταμεσονύκτια ξεφαντώματα και μεθύσια στα club. Κάποιος πρέπει να τους πει ότι στα χαρτιά είναι δηλωμένοι σαν συνδικαλιστές και όχι σαν Αμερικάνική Αδελφότητα… Βλέπετε όμως η ΔΑΠάρα διατηρεί τα ποσοστά της γιατί αυτό που τάζει δεν έχει πληγεί τόσο από την κρίση: Σφηνάκια, παρτάκια, γκομενάκια και «Σημειώσεις»… Αν είχε ωριμάσει το κομματόσκυλο με το σημαιάκι, αγαπητοί μου, δεν θα έβγαζε Νεοναζί στη  βουλή «για να τους ρίξουνε καμιά ψιλή να μάθουν». Όταν πονάμε τα μάτια μας, δεν τους ρίχνουμε βιτριόλι να περάσει… Ακόμα κι ένα μικρό παιδί θα το καταλάβαινε αυτό… Η μούντζα που έριχναν οι «αγανακτισμένοι» στο κοινοβούλιο δεν ήταν δείγμα ωριμότητας, ήταν τσουβάλιασμα μεταξύ δικαίων και αδίκων, ισοπεδωτική γενίκευση και εν τέλει απόρριψη της ίδιας της Δημοκρατίας. Δεν ήταν ξεκάθαρο από τότε, αλλά το σύνθημα που καλούσε στην πυρπόληση της βουλής, προβλήθηκε εκλογικά με την ψήφο στην Χρυσή Αυγή (οι υπόλοιποι είτε σαν κόμματα είτε ως ανεξάρτητοι βουλευτές ήταν ήδη μέσα όταν έπεφτε η μούντζα …)

Θα επανέλθω σε εκείνη την αντίφαση που με προβλημάτιζε από παλιά: Πώς μπορώ να υποστηρίζω τη Δημοκρατία όταν οι συμπολίτες μου εκλέγουν όλα αυτά τα χρόνια αυτούς που εκλέγουν;

Πριν από κάποια χρόνια διάβασα ένα ρητό που το βρήκα πολύ σωστό :  «Η δημοκρατία δεν είναι το καλύτερο πολίτευμα. Απλά είναι το πιο δίκαιο.» Δεν υπάρχει καμία «μαγική» ικανότητα του εκλογικού σώματος να επιλέγει τον καταλληλότερο, απλά το γεγονός ότι έχει το δικαίωμα να επιλέγει, είναι που κάνει τον πολίτη άξιο της μοίρας του, δίνοντας του τη δυνατότητα να διαμορφώσει αυτός, όσο τέλος πάντων του επιτρέπει ο κοινοβουλευτισμός και οι συνθήκες, τον δρόμο που θα ακολουθήσει η χώρα του.

Αν λοιπόν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς σαν ψηφοφόροι, δεν θα αλλάξει ποτέ αυτή η ρηιμάδα η Δημοκρατία μας. Αν δεν σκοτώσουμε τον συμφεροντολόγο με το πλαστικό σημαιάκι που κρύβουμε μέσα μας, αν δεν ψηφίσουμε μια φορά με το χέρι στην καρδιά, τιμωρώντας αυτούς που μας εμπαίζουν, και ζητώντας από αυτούς που θα τους διαδεχθούν να είναι τίμιοι, και όχι να βολέψουν το παιδί μας, όποια κυβέρνηση κι αν εκλεγεί, την επόμενη μέρα θα γίνει ίδια με την προηγούμενη και εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε σκλάβοι της ίδιας μας της φτήνιας και της δουλοπρέπειας. 

Δε θα σας πω τι να ψηφίσετε. Αλλά ελπίζω να ψηφίσετε κατά συνείδηση.

Πάμε να θυμηθούμε μαζί τις σειρές που μας μεγάλωσαν...

Τα παιδιά των 80's και των 90's είναι εδώ;

Dexter και Heisenberg. Γιατί τους αγαπήσαμε;

Αντιήρωας: Ο Πρωταγωνιστής που στερείται τις ιδιότητες και τις αρετές του ήρωα (όπως η ηθική, η ιδεολογία, η ευγένεια, το θάρρος ή ταπεινότητα κλπ) και γι’ αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ξεκάθαρα “καλός” ή “κακός”.

Το Dexter το είδα πρώτη φορά το 2007. Η κεντρική ιδέα της Noir αστυνομικής σειράς, μέσα από τα μάτια του Serial Killer με κέρδισε με το που την άκουσα. Το Breaking Bad ήρθε 2 χρόνια αργότερα, σε μια περίοδο που δεν είχα καμία σειρά που να με ενδιαφέρει να δω, και το είδα σχεδόν τυχαία. Η ιδέα του μεσήλικα καρκινοπαθή, που αποφασίζει να παρασκευάζει ναρκωτικά δε μου φάνηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα – το πόσο άδικο είχα, για να διαβάζετε αυτό το άρθρο, το γνωρίζετε…

Τα χρόνια που μεσολάβησαν δεν ήταν λίγες οι φορές που ευχήθηκα να καταφέρει να τη γλιτώσει ο Dexter, ή να πετύχει τον εκάστοτε σκοπό του ο Mr.White. Και , όπως όλοι μας φαντάζομαι, μετά από λίγο αναρωτιόμουνα : “Μα γίνεται να είμαι με το φονιά;“

Ολόκληρο άρθρο εδώ

SpoilerAlert.gr

Φίλες και φίλοι όσοι ενδιαφέρεστε να δείτε βίντεοπαρουσιάσεις για Ταινίες, Σειρές αλλά και Βιβλία θα με βρείτε μαζί με τους συνεργάτες ( :p ) μου στο www.SpoilerAlert.gr ! Επισυνάπτω και το πρώτο μου βίντεο.

Είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω...

Η απάντηση του ινδιάνου αρχηγού στο αίτημα των ΗΠΑ να πουλήσουν τη γη τους:

«Ο μεγάλος αρχηγός στην Ουάσιγκτον μηνάει πως θέλει να αγοράσει τη γη μας. Ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Ένα κομμάτι γης μοιάζει σ’ αυτόν μ’ ένα οποιοδήποτε κομμάτι, γιατί είναι ένας ξένος που έρχεται μέσα στην νύχτα και παίρνει ό,τι έχει ανάγκη. Η γη δεν είναι σύντροφός του, αλλά εχθρός του. Με την απληστία του θα την καταβροχθίσει και δε θ’ αφήσει πίσω του τίποτα παρά μόνο ερημιά… Το πεντακάθαρο νερό που κυλά στα ρυάκια και τα ποτάμια, μεταφέρει στο διάβα του και το αίμα των προγόνων μας. Το μουρμουρητό του είναι η φωνή τους. Κάθε φευγαλέα αντανάκλαση του φωτός επάνω στο διάφανο νερό των λιμνών εξιστορεί γεγονότα και παραδόσεις από την ζωή του λαού μας. Τα ποτάμια είναι αδέλφια μας. Σβήνουν τη δίψα μας. Μεταφέρουν τις πιρόγες μας και θρέφουν τα παιδιά μας. Αν σας πουλήσουμε την γη μας, μη ξεχάσετε να μάθετε και στα δικά σας παιδιά πως τα ποτάμια είναι αδέλφια όλων μας… Δεν καταλαβαίνω… οι τρόποι μας είναι διαφορετικοί από τους δικούς σας. Η όψη των πόλεων σας κάνει κακό στα μάτια του ερυθρόδερμου. Ο θόρυβος ταράζει τα αυτιά μας. Αλλά αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή είμαι ένας άγριος και δεν καταλαβαίνω… Την αδικαιολόγητη απαίτηση να αγοράσετε τη γη μας, θα την σκεφθούμε όμως προσεκτικά… Αν δεχτούμε, θα βάλω έναν όρο… Ο λευκός άνθρωπος θα πρέπει να συμπεριφέρεται στα ζώα σαν να είναι αδέλφια του. Είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω γιατί ο λευκός αφήνει πίσω του χιλιάδες νεκρούς βίσωνες, πυροβολώντας τους μόνο για το κέφι του μέσα από το σιδερένιο άλογο που καπνίζει, ενώ εμείς δεν σκοτώνουμε παρά μόνο για να τραφούμε… Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τα ζώα; Εάν εξαφανίζονταν όλα τα ζώα, ο άνθρωπος θα πέθαινε από μεγάλη πνευματική ερημιά. Ό,τι συμβεί στα ζώα θα συμβεί σύντομα και στον άνθρωπο. Ξέρουμε τουλάχιστον αυτό: η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ανήκει στην γη. Κι ακόμα ξέρουμε πως εμείς δεν δημιουργήσαμε τον ιστό της ζωής, αλλά αποτελούμε μόνο μια απλή κλωστή του. Εάν προκαλέσουμε κάποια καταστροφή στον ιστό, οι συνέπειες θα έρθουν και σε εμάς τους ίδιους… Πρέπει να το πάρουμε απόφαση: η νύχτα και η ημέρα δεν μπορούν να υπάρξουν μαζί, την ίδια στιγμή… Θα την σκεφθούμε ωστόσο την πρόταση σας. Δεν έχει σημασία πού θα περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας. Τα παιδιά μας είδαν τους πατεράδες τους ταπεινωμένους. Οι πολεμιστές μας ντροπιάστηκαν. Μετά τις ήττες περνούν τις ημέρες τους άσκοπα και δηλητηριάζουν τα κορμιά τους με δυνατό ποτό. Μετά από λίγους χειμώνες, μετά από λίγα φεγγάρια, κανένα παιδί των μεγάλων φυλών δε θα μείνει για να πενθήσει ένα λαό, που κάποτε ήταν δυνατός και με πολλές ελπίδες, όπως ο δικός σας σήμερα. Τι να πενθήσω; Τι να πενθήσω απ’ τον αφανισμό του λαού μου; Οι λαοί αποτελούνται από ανθρώπους και οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν όπως τα κύματα της θάλασσας. Ο καιρός της δικής σας παρακμής είναι ακόμα μακριά αλλά κι αυτός θα’ ρθει. Κανείς δεν ξεφεύγει από το γραφτό του. Μολύνετε το κρεβάτι σας και μια νύχτα θα πάθετε ασφυξία από τα ίδια σας τα απορρίμματα. Αν ξέραμε τα όνειρα του λευκού… Ο Θεός σας προσφέρει κυριαρχία στα ζώα, τα δάση και τους ερυθρόδερμους για τον δικό του προφανώς λόγο. Όμως αυτός ο λόγος είναι ένα αίνιγμα για μας.

Είναι κάτι που δεν καταλαβαίνουμε, όταν όλοι οι βίσωνες εξοντώνονται, τα άγρια άλογα δαμάζονται, οι απόκρυφες γωνιές του δάσους μολύνονται από τους ανθρώπους και η όψη των λόφων που είναι γεμάτη από λουλούδια γεμίζει από τα καλώδια του τηλεγράφου. Πού είναι η λόχμη; Εξαφανισμένη. Πού είναι ο αετός; Εξαφανισμένος. Αυτό είναι το τέλος της ζωής και η αρχή του θανάτου. Όταν ο τελευταίος Ινδιάνος λείψει από τη γη κι ο λευκός θα φέρνει στην μνήμη του τον λαό μου μόνο σαν έναν αρχαίο θρύλο, οι ψυχές των νεκρών μας θα ταξιδεύουν σαν το σύννεφο επάνω από τον κάμπο, θα γεμίζουν τις ακρογιαλιές και θα φιλοξενούνται στα δάση που αγάπησαν, όπως το μωρό που αγαπά τον χτύπο της μητρικής καρδιάς. Ο λευκός δε θα ‘ναι ποτέ μόνος σ’ αυτόν τον τόπο. Ας μεταχειριστεί λοιπόν τον λαό μου με δικαιοσύνη και ειλικρίνεια, γιατί στους νεκρούς δεν λείπει η δύναμη.

Μίλησα για θάνατο. Δεν υπάρχει όμως θάνατος, παρά μόνο αλλαγή κόσμων».