Ήχος και Εικόνα

Ήχος : Sample από συνέντευξη τύπου της αστυνομίας Μυτιλήνης (αναφέρεται στην ακίνδυνη χειροβομβίδα κρότου/λάμψης ) μαζί με Prodigy.

Εικόνα : Πορεία στη Μυτιλήνη με πρωτοφανή για το μέρος αστυνομική βία.

Και λίγο απαράδεκτος Φιλιππίδης από τα νιάτα του.

Για σένα, "Έλλην"...

Ζήτω το Έθνος! Μπαίνουμε στο μήνα Μάρτιο αγαπητέ μου αναγνώστη, και η Εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου πλησιάζει ολοταχώς (οι αχωρόχρονοι εξωγήινοι πρόγονοί μας "ΕΛ" φαίνεται ότι κινούν τα νήματα του σύμπαντος για να περνάει πιο γρήγορα ο χρόνος), ενώ οι Σιωνιστές/Μασόνοι κτλ του Σκαι προσπαθούν με κάθε τρόπο να ξεριζώσουν την εθνική συνείδηση με την προπαγάνδα της κατάπτυστης εκπομπής "1821"...

Θα σε στεναχωρήσω αγαπητέ "Έλλην". Δυστυχώς από όπου και να πιάσω αυτή τη χώρα θα λερωθώ. Ο Νοτιάς που φυσάει αιώνες σ' αυτό τον τόπο, πέρα από τη σκόνη της Αφρικής που κουβαλάει και κατακάθεται πάνω μας σαν σεντόνι , φουντώνοντας τις αλλεργίες μας και λερώνοντας τα φρεσκοπλυμένα οχήματά μας, έχει την τάση να φέρνει τα σκατά πάνω-πάνω, κι ακόμα πιο πάνω, στο σβέρκο μας και στα μυαλά μας.

Με βία ή με βια(σύνη) μετράει εν τέλει τη γη η λευτεριά; Ανατρέπει βίαια τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, ή απλά βιάζεται να προλάβει το τελευταίο τραμ της ιστορίας;
Σοκάρονται οι αυθεντικοί Έλληνες με τις σφαγές που περιγράφονται στην Πελοπόννησο, γιατί προφανώς όταν στο σχολείο διάβαζαν ότι "εκδιώχθηκαν" οι Τούρκοι, φαντάζονταν ότι γύριζε σαν δικαστικός κλητήρας ο Κολοκοτρώνης πάνω στο άτι του και μοίραζε εξώδικα.

Σάλος για το αστειάκι του Τατσόπουλου για τον "γκόμενο του Κολοκοτρώνη". Τι πατριωτικά παραισθησιογόνα πρέπει εν τέλει να παίρνει κανείς για να βλέπει παντού ανθέλληνες τόσο "φθηνούς" που για να μειώσουν κάποιον σαν τον Κολοκοτρώνη τον παρουσιάζουν σαν ομοφυλόφιλο, με πρακτικές μικρών, βαθιά κομπλεξικών παιδιών, που κοροϊδεύουν τον "κουνιστό" συμμαθητή τους για να καλύψουν τη δική τους ανασφάλεια;

Πάρε κρίση να έχεις να πορεύεσαι, μείωση μισθών, καταργήσεις επιδομάτων, μετατάξεις, μεταδοτικές ασθένειες, μεταμοντέρνες αναφορές στην Γερμανική κατοχή. Φόβος και τρόμος, που πάντα ευνοεί τους από πάνω. Οπότε δούλευε (τώρα που μπορείς) και μη ερεύνα, γιατί μαζί τα φάγαμε και το savoir vivre της εποχής απαιτεί να πληρώσεις εσύ που τρως από τα αποφάγια μας το λογαριασμό.

Α, και αν τολμήσεις να απεργήσεις θα σου αφαιρέσουμε τα ΤΡΙΠΛΑ από όσα θα δούλευες τη μέρα, γιατί πρέπει να μαζέψουμε για τα ταμεία των αναξιοπαθούντων εργατοπατέρων που κλείσανε τη συμφωνία.

Αλλά γι’ αυτά σκας μωρέ;

Το θέμα είναι ποιος θα τιμωρηθεί για την κατάντια του ελληνικού ποδοσφαίρου, ΣΗΚΩ ΠΑΠΟΥΛΙΑ να διατάξεις τη διακοπή του πρωταθλήματος! Έτσι κι αλλιώς οι ραγιάδες θα βρουν κάπου αλλού να ξεσπάσουν... Στις γυναίκες τους, στα παιδιά τους, σε κανένα κακομοίρη που είχε την ατυχία να μη γεννηθεί Έλληνας (και να μην ξέρει και καλή μπάλα).

και κλείνω με τα μαλαματένια λόγια του ποιητή:

"...Τ' αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία
και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία
και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά..."

"...Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
και σαν κακούργο να με τιμωρείς..."

Che θα πεθάνεις ξανά...

Δεν πήγα στην πορεία.
Δεν απεργώ.
Δεν ψήφισα.
Δεν συμμετείχα σε κανένα "μνημόσυνο".

Διδάσκω πώς να προσθέτουν με το photoshop και τη δική τους φάτσα στο Πολυτεχνείο, για να μπορούν να λένε με στοιχεία ότι ήταν όλοι τους εκεί.

Το ψωμί, παιδεία, ελευθερία έχει γίνει "ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας..."
Αν και δεν πιστεύω ότι και τότε ήταν διαφορετικά.... Καμια 50αριά μπουμπούνες ονειροπόλοι επαναστατούσαν, όταν από δίπλα όλοι οι άλλοι τους πολεμούσαν, τους σαμποτάρανε, τους προβοκάρανε, και σήμερα τους καπηλεύονται...

Σαν τον Che...

Κατέβηκε χθες βράδυ από τον τοίχο
μου πέταξε στα μούτρα τον μπερέ
μου μίλησε σκληρά, μου είπε: "Ρε
έχω πεθάνει, είμαι καλά
άλλη αφίσα βρείτε κι άλλο μύθο"

Δεν είχε κλείσει μάτι τελευταία
του είπαν πως τον είδαν στην σχολή
στο μποξεράκι κάποιου φοιτητή
σ' ένα φλιτζάνι, σ' ένα tatoo
σε BMW με τραβεστί παρέα

Che θα πεθάνεις ξανά σ' ένα πάρτι με φλώρους
Che θα πεθάνεις ξανά σ' ένα δρόμο μ' εμπόρους
Στην καρδιά μιας χαμένης γενιάς θα πεθάνεις ξανά
Che θα πεθάνεις ξανά
Che θα πεθάνεις ξανά σε μπαράκια ορθίων
Che θα πεθάνεις ξανά σε γραφεία γελοίων
Στα υπόλοιπα της αγοράς θα πεθάνεις ξανά
Che θα πεθάνεις ξανά

Κατέβηκα χθες βράδυ απ' την ζωή μου
τους πέταξα στα μούτρα ένα γεια
ήμουν ο Che με όπλα αγκαλιά
έχουν πεθάνει, είμαι καλά
Venceremos ματώνει η φωνή μου

Che θα πεθάνεις ξανά σ' ένα πάρτι με φλώρους...
Che θα πεθάνεις ξανά σε μπαράκια ορθίων...

Στίχοι: Χρήστος Καρκαμπούλιας
Μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης

Αν όχι τώρα, πότε;

Βρήκα νερό στο κρασί μου,
γι' αυτό δεν πίνω γουλιά...
είναι κρυφή η πληγή μου,
γι' αυτό δε βγάζω μιλιά...
βρήκα στο ψέμα μου αλήθεια,
γι'αυτό το παίρνω αγκαλιά ...
και πρίν μου γίνει συνήθεια,
θα 'χω φύγει μακριά...

Τους τελευταίους μήνες όλοι οι Έλληνες είμαστε θεατές σε μια «υπερπαραγωγή» των κέντρων της πλουτοκρατίας που ονομάστηκε «Οικονομική κρίση». Τα ήδη συρρικνωμένα δικαιώματα των εργαζομένων και των συνταξιούχων βάλλονται ξανά, στο βωμό της αποπληρωμής ενός χρέους που χωρίς ντροπή η ίδια η κυβέρνηση παραδέχεται ότι προέκυψε από την διαφθορά και την κακή διαχείριση της ηγεσίας της χώρας.

Από την αρχή της σύστασης του ελληνικού κράτους, ήμασταν απόλυτα εξαρτημένοι από κάποιες μεγάλες δυνάμεις, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που είναι κάθε νεοσύστατο κράτος που μια μεγάλη δύναμη εμπλέκεται στην ανεξαρτησία του. Από τότε είχαμε εισπράξει τεράστια δάνεια για την διεξαγωγή της επανάστασης και έπειτα για τη δημιουργία του Ελληνικού κράτους, δάνεια τα οποία σε τρομακτικό ποσοστό «ροκάνισαν» οι τότε κυβερνήσεις, όπως και όλες οι επόμενες.

Μια ζωή η Ελλάδα ζούσε μέσα από δάνεια, και οι όποιες κοινωνικές παροχές δίνονταν κατά καιρούς, δίνονταν με πλήρη επίγνωση ότι τελικά θα μας οδηγήσουν σε χειρότερο σημείο από εκείνο που ξεκινήσαμε. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που κάποιος δανείζεται για ξεπληρώσει το προηγούμενό του δάνειο, και έπειτα ξαναδανείζεται, ώσπου να καταλήξει στο δρόμο.

Η «κρίση» αυτή λοιπόν, θα μπορούσε να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή, απλά οι παγκόσμιες συγκυρίες ευνοούσαν τα κερδοσκοπικά συμφέροντα για να γίνει τώρα στην Ελλάδα.

Κι έτσι καταλήξαμε να είμαστε παθητικοί θεατές στην οικονομική εξόντωση των μισθωτών και συνταξιούχων του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, με αυτά τα μέτρα, τα προηγούμενα , αλλά και τα επόμενα που δε θα αργήσουν να έρθουν. Να ακούμε από κυβερνητικά στόματα σαν «αναγκαίο κακό» την ακόμα μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας. Αντί να ελπίζουμε για ένα καλύτερο αύριο, να προετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα.

Σπουδάσαμε, όλοι μας, έχοντας όνειρα να προσφέρουμε με όσες γνώσεις αποκομίσαμε από το πανεπιστήμιο, και να εξασφαλίσουμε τουλάχιστον τα απαραίτητα για μας και τις οικογένειες μας. Βγήκαμε σε μια αγορά που ανθούσε η «μαύρη» και ανασφάλιστη εργασία, και ένας βασικός μισθός των 700 μόλις ευρώ. Και ενώ πολλοί από μας παρ’ όλες τις προσπάθειές μας δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να απασχοληθούμε κάπου, κόβουν τελείως τα φτερά μας και μας αποτελειώνουν με όλα αυτά τα «αναγκαία» μέτρα.

Τη στιγμή που η εκκλησία και ο στρατός παραμένουν στο απυρόβλητο, τη στιγμή που οι μεγάλες εταιρίες αποκομίζουν περισσότερα κέρδη από την ξέφρενη κερδοσκοπία, όταν τα χρήματα που χάθηκαν παραμένουν ασφαλή στις τσέπες των λαοπλάνων και των απατεώνων, την κρίση καλούμαστε να την πληρώσουμε εμείς.

Οι νέοι μορφωμένοι άνθρωποι που θέλουν και μπορούν να προσφέρουν μένουν είτε άνεργοι είτε εργαζόμενοι σε συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς, με τον φόβο της απόλυσης.

Αυτό που ξεχνούν όμως, είναι ότι όσο μειώνουν τις αποδοχές μας, όσο καταστρατηγούν τα δικαιώματα μας, τόσο λιγότερα έχουμε να χάσουμε.

Και όποιος έχει στοιχειώδεις ιστορικές γνώσεις είναι σε θέση να γνωρίζει ότι ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος είναι αυτός που δεν έχει τίποτα πια να χάσει.

Σε μια χώρα που παραδοσιακά εξυμνεί τη «ρεμούλα» και έχει ανάγει σε υπέρτατο αγαθό την δημόσια καρέκλα που εξασφαλίζει την έμμισθη οκνηρία, στη χώρα που ο κλέφτης είναι «μάγκας» και ο τίμιος κορόιδο, εκεί που αυτός που ακόμα πιστεύει σε ιδανικά θεωρείται ξεπερασμένος και αφελής, στο χείλος του γκρεμού, ας κάνουμε τη διαφορά.

Ας γίνει όλη μας η ζωή μια απάντηση σε όλους αυτούς που νομίζουν ότι μπορούν να μας διαφεντεύουν για πάντα. Ας προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε την παράδοση «άνευ όρων» του δημοσίου στα ξένα κέντρα. Με την παρουσία μας, με τη φωνή μας, με τις πράξεις και την ψήφο μας.

Ακόμα και αν αποτύχουμε, χειρότερα δεν γίνεται.

Τουλάχιστον θα έχουμε παλέψει.

Με αξιοπρέπεια.

Every man is guilty of all the good he didn't do.

Voltaire

Πάμε πλατεία;

Οι λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, έχουν και καθάρματα. Στην ιστορία ενός τόπου δεν ανήκουν μόνο οι ήρωες, ανήκουν και τα καθάρματα, που και αυτά γράφουν ιστορία. Εν πάση περιπτώσει, η ιστορία ενός τόπου δεν είναι μόνο μια σειρά από θετικά γεγονότα. Άλλωστε, σε μια διαλεκτική αντίληψη των πραγμάτων, αν δεν υπήρχε άρνηση δεν θα υπήρχε ούτε κατάφαση.

Από την ΙΣΤΟΡΙΑ (ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΗ) ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Πάμε πλατεία; Μια φράση που ακούγεται συχνά τον τελευταίο καιρό, καθώς χιλιάδες "αγανακτισμένοι" πολίτες "συνωστίζονται" στην πλατεία Συντάγματος για να διαμαρτυρηθούν με έναν διαφορετικό τρόπο απ' τα συνηθισμένα για τη χώρα μας. Εκεί που οι συνδικαλιστικές πορείες μάζευαν κάποιες χιλιάδες κόσμο, και κυρίως αριστερούς οργανωμένους, συγκεκριμένα άτομα, συνειδητοποιημένα που κατέβαιναν σε κάθε πορεία, τώρα κατεβαίνουν οικογένειες, γιαγιάδες και παππούδες, μαλλιάδες φοιτητές μαζί με τρέντυ κάγκουρες. Οι καθημερινές αυτές συγκεντρώσεις είναι οι πολυπληθέστερες των τελευταίων χρόνων και κακά τα ψέματα, ένας από τους κύριους λόγους είναι ότι "η πλατεία" είναι "της μόδας"...

Ένα ετερόκλητο πλήθος, που σύμφωνα με τα πανό αλλά και τα ΜΜΕ το ενώνει η "αγανάκτηση" με το πολιτικό σκηνικό, και γι’ αυτό το λόγο είναι "απολιτίκ".

Ας είμαστε ειλικρινείς : Δεν πρόκειται για 1.000.000 αγανακτισμένους Έλληνες, ας μην υποβιβάζουμε την έννοια της λέξης αγανάκτηση. Αντίθετοι με την κυβέρνηση; Ναι. Κατά το Μνημονίου; Ναι. Αλλά όχι αρκετά αγανακτισμένοι. Ακόμα δεν φτάσαμε εκεί.
Έχοντας κάνει όμως τις παραπάνω παρατηρήσεις μπορούμε να προχωρήσουμε στην ουσία των γεγονότων.

Πάντα πίστευα πως το όποιο καθεστώς έρχεται κόντρα στη λαϊκή βούληση, μπορεί να ανατραπεί σε μια νύχτα, αρκεί ο κόσμος να βγει στους δρόμους. Αρκεί να είναι ο λαός αποφασισμένος. Και μέχρι σήμερα αυτό που βλέπαμε στα συλλαλητήρια ήταν τους ίδιους ανθρώπους να βγαίνουν στους δρόμους, και να ακολουθούν επεισόδια, είτε από θερμοκέφαλους αντιεξουσιαστές, είτε από προβοκάτορες, ώστε οι αστυνομικές δυνάμεις να έχουν το άλλοθι να σαπίσουν στο ξύλο ότι κινείται και να μας πνίξουν στα χημικά.
Παρόλα τα στραβά αυτού του κινήματος (ας μας επιτραπεί να το αναφέρουμε ως κίνημα από το "πολιτικά ορθό" της πλατείας ), ένα είναι το σίγουρο : Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ο κόσμος, επιτέλους βγαίνει στους δρόμους, και φαίνεται να παραμένει - ένας μήνας είναι τώρα!
Αμήχανα, "ανώριμα" και κάπως διστακτικά, αλλά επίμονα ο ελληνικός λαός είναι στους δρόμους και όπως είδαμε πρόσφατα, αναγκάζει το σύστημα να αντιδράσει αψυχολόγητα.

Όσον αφορά το ετερόκλητο του πλήθους, όσο κι αν με ξενίζει κι εμένα, επειδή ακριβώς δεν το έχω συνηθίσει, είναι τελικά αυτό που ευχόμουν, αυτό που πρέπει να ευχόμασταν όλοι όσοι κατεβαίναμε στους δρόμους μέχρι σήμερα - εμείς οι ίδιοι, οι σχεδόν γραφικοί :

Να κατέβουν όλοι, όχι μόνο οι συνδικαλιστές, οι εργάτες και τελοσπάντων οι "συνήθεις ύποπτοι".

Και αυτός είναι ο ελληνικός λαός αγαπητοί μου. Είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτό είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του. Κι εμένα δε μ' αρέσει να ακούω τα γηπεδικά συνθήματα της εθνικής Ελλάδας μουντζώνοντας το κοινοβούλιο, αλλά εν τέλει αυτοί είμαστε. Η δημοκρατία δεν είναι να αποφασίζουν αυτοί που συμφωνούν με εμένα και τους φίλους μου, είναι να συναποφασίζουμε όλοι. Κι αν βλέπουμε κάτι στραβό γύρω μας, στραβό για το δικό μας βλέμμα και με τα δικά μας κριτήρια, το μόνο που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε είναι να το επισημάνουμε, να προσπαθήσουμε να κάνουμε και τους άλλους να το δουν κι έτσι να το αλλάξουμε.

Τα καθάρματα που αναφέρει ο Ραφαιλήδης έχουν γράψει την ιστορία τους σ' αυτόν τον τόπο αιώνες τώρα. Άλλες φορές έχοντας καταχραστεί την εξουσία τους, άλλες φορές με αλησβερίσια με τις μεγάλες δυνάμεις της κάθε εποχής και πολλές φορές με τις πλάτες της ψήφου μας και της απάθειάς μας. Δεν τα φάγαμε μαζί, αλλά η νοοτροπία του τύπου "Εμείς θα φτιάξουμε τον κόσμο;" είναι το πιο δυνατό όπλο των καθαρμάτων.

Είναι βέβαιο πως όταν εξαθλιωθούμε πραγματικά θα το καταλάβουμε όλοι. Το θέμα είναι να μην χρειαστεί να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Και για όσους, πολύ σωστά, λένε : " Ωραία, και πες ότι τους διώχνουμε, ότι πέφτει η κυβέρνηση. Μετά τι; Όποιος και να ακολουθήσει δεν θα είναι μια απ' τα ίδια ή και χειρότερα;..."

Ακόμα κι αν μοιρολατρικά δεχθώ ότι τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο (που δεν το δέχομαι) προτιμώ να απολαύσω τη θέα του ελικοπτέρου που τους φυγαδεύει από τη βουλή ή το Μαξίμου, παρά να συνεχίσω να τους ακούω να λένε ότι με εκπροσωπούν και τα κάνουν όλα για το καλό μου, ατιμώρητοι.
Όπως είπε κι ένας φίλος λίγες μέρες μετά τις ιστορικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού στο Καστελόριζο "Είναι θέμα αισθητικής."